imkefrijsinger.reismee.nl

Winter in het Zuidereiland & meer!

Hallo allemaal,

Ja, het is weer veel te lang geleden... Tijd om even bij te kletsen!


Vrijdagavond 7 augustus zijn Coral, Anna en ik naar Sister Act gegaan. Deze musical werd opgevoerd door een groep mensen uit Palmerston North. Het was heel erg goed, dus genieten was niet zo moeilijk!


Zaterdagmiddag 8 augustus ben ik samen met Verena (een Duitse au pair) naar Wellington gereden. Na een klein stukje gewandeld te hebben, was het tijd voor het avondeten.

Coral en Jess (twee andere au pairs) aten gezellig met ons mee. Daarna was het tijd om naar mijn eerste echte rugbywedstrijd te gaan. De nationale sport van Nieuw-Zeeland is natuurlijk rugby en het kon echt niet dat ik nog geen wedstrijd had gezien. Het spel zelf is best traag, maar de sfeer in het stadion was heel indrukwekkend. De Hurricanes (Wellington) wonnen en na afloop namen de spelers de tijd om met iedereen op de foto te gaan.


Dinsdagavond werd er ineens een persconferentie aangekondigd. Minister-president Jacinda Adern maakte bekend dat er nieuwe Covid besmettingen in de gemeenschap gevonden waren. De regering reageerde snel en streng (zoals al eerder) en dwong Auckland in lockdown (level 3) te gaan. De rest van het land moet zich aan de regels van level 2 houden.

Ik zou die zondag naar het Zuidereiland vertrekken met de auto en een week later zou mijn familie ook naar het zuiden gaan, maar of dat nog doorging, wisten we niet… We moesten de persconferentie van vrijdag afwachten.

Ondertussen keek ik met Lizzie ‘Dolfje Weerwolfje’. De film heeft helaas geen Engelse audio of ondertiteling dus de vertaling moest ik er zelf bij geven. Lizzie vindt het geweldig!


Vrijdagavond hoorden we dat alle nieuwe besmettingen gelinkt konden worden aan het cluster uit Auckland. Dit betekent dat Auckland in level 3 lockdown bleef en de rest van het land in level 2. De reis kon dus toch doorgaan!


Zaterdag 15 augustus gingen we met de hele familie naar Andrews ouders in Kapiti. Zij wilden graag ons oude tuinhuisje overnemen, dus dat was een goed project voor een zaterdag. Nadat ik Andrew geholpen had het huisje weer in elkaar te zetten en Lizzie en ik ons moe hadden gemaakt met buitenspelen, liep ik naar het strand. Het uitzicht op Kapiti Island blijft bijzonder.

Toen ik terug was, was het tijd om de spa pool in de aanhangwagen te laden. Deze zouden wij namelijk in ruil voor het huisje krijgen. Geen slechte deal als je het mij vraagt ;)

Rond een uur of zes waren we eindelijk thuis. In het donker haalden Andrew en ik de spa pool van de aanhanger af en zetten we het op de juiste plek in de tuin. Vervolgens moest ik alles voor mijn trip nog inpakken…


Zondagmorgen was het tijd om naar Wellington te gaan en de veerboot naar het Zuidereiland te nemen. Om kwart voor zes moest ik de deur uit… Het weer op de boot was heel fijn, dus buiten zitten was geen probleem. Opnieuw had ik het geluk dat ik dolfijnen zag zwemmen!

Rond een uur of twaalf kwam ik in Picton aan. Onder het genot van een koffie to-go ging ik de weg op. Ik stopte bij Paparoa Point. Het uitzicht was erg mooi!

De rest van mijn route die dag bestond uit allemaal andere mooie uitzichten.

Rond vijf uur kwam ik aan in Waiau. Hier sliep ik in een cabin op een camping. Dit is een soort van hutje met een bed en een verwarming (erg belangrijk!) Na het avondeten, was het tijd om te gaan slapen.


Maandagmorgen startte ik aan de Lewis Pass. Deze weg gaat van kust naar kust.

Ik wilde de Lewis Tops Tracks gaan bewandelen. Deze zou beginnen aan de andere kant van de weg van de St James Walkway. Nadat ik de parkeerplaats had gevonden, ging ik op pad. Althans… Dat was mijn plan. Ik kon de start van de hike niet vinden…

Na een kwartier rondgekeken te hebben, besloot ik een of ander jeugd-kamp op te lopen. Na daar nog eens10 minuten rondgevraagd te hebben, kon iemand mij eindelijk vertellen dat de start van de hike wel aan de overkant van de St James Walkway was, maar wel het andere uiteinde van die Walkway… Ik moest dus een stukje verder rijden.

Toen ik het eindelijk gevonden had, bleek het langer te zijn dan ik dacht. Het bord zei namelijk 1,5 uur tot de bosrand, terwijl de website 1,5 uur tot de top zei… Na een paar ‘false summits’ kwam ik aan tot waar ik wilde komen. De track liep blijkbaar nog véél verder door. Het uitzicht was prachtig!!

Toen ik uiteindelijk ruim 3 en een half uur later weer terug bij de auto was, was ik moe maar voldaan. Ik moest nog ongeveer 2 uur rijden tot de camping waar ik die avond zou slapen. Ook deze keer had ik een cabin geboekt.

De zon was al bijna onder toen ik aankwam in Moana, maar gelukkig kon ik het laatste beetje nog op camera krijgen.


De volgende morgen was magisch. Ik werd wakker met een verassend mooi uitzicht!

Ik deed twee korte wandelingen.

Met name de tweede maakte me intens gelukkig. De reflectie van de bergen in het water, het zonnetje en het typische Nieuw-Zeelandse bos maakten dat ik niet kon stoppen met glimlachen. Moana is echt een magische plek.

Vervolgens reed ik naar de andere kant van Lake Brunner.

Ik liep naar de Carew Falls. Er was niemand anders te bekennen dus ik had deze waterval voor mij alleen!

Daarna begon ik aan de Arthurs Pass. Ook deze weg gaat van kust naar kust. Het is echt een prachige route!

Het tweede uitzichtpunt staat bekend om de Kea, die het rubber van auto’s afhalen. Toen ik aankwam bij de parkeerplaats, wilde er net een auto met een Kea op de motorkap weg rijden. De Kea probeerde het rubber van de ruitenwissers te pakken te krijgen en pas toen de auto al bijna van de parkeerplaats af was, besloot de Kea dat hij toch echt van de auto af moest gaan… Ondertussen had ik ook al een Kea op mijn auto rondlopen. Ik durfde bijna niet uit te stappen: Kea zijn best wel grote vogels! De twee andere vermaakten zich ondertussen ergens onder mijn auto… Nadat ik snel een foto van het prachtige uitzicht had gemaakt, sprong ik de auto weer in. In mijn spiegel zag ik dat het rubber van het dak half los hing… En de Kea liep ondertussen nog steeds over mijn dak heen. Ik wilde wegrijden, in de hoop dat de vogel het wel goed geweest vond, maar de Kea had het voor elkaar gekregen het meter lange stuk rubber helemaal los te krijgen. Ik rende de auto uit en pakte het stuk rubber (dat bewaakt werd door de twee andere Kea). Ondertussen zat Kea nummer 3 nog steeds op het dak. Met het rubber probeerde ik hem weg te jagen (ik heb het beest niet geslagen, ben maar niet bang). De Kea gaf natuurlijk geen kik. Opnieuw stapte ik mijn auto in en begon te toeteren. Ook dit was echt totaal oninteressant voor de vogel die nóg steeds op mijn dak zat. Ik besloot weg te rijden met het stuk rubber veilig in de stoel naast me. Eindelijk kreeg de Kea er genoeg van en het liet mijn auto met rust. Toen ik dit verhaal thuis vertelde, werd ik flink uitgelachen. Een toerist die met een stuk rubber een Kea weg probeert te jagen. Zien jullie het ook al voor je? ;)

Nadat mijn hartslag weer een beetje gedaald was, besloot ik naar de Devils Punchbowl Waterfall te lopen. Deze waterval is heel erg hoog!

Vervolgens was de Avalanche Creek Waterfall aan de beurt. Deze wandeling was een stuk korter en de waterval was ook een stuk kleiner.

Ik verbleef in het Alpine Motel. Hier had ik een soort huisje met badkamer en keuken helemaal voor mezelf. Ik hoefde dus niet eerst naar buiten om de badkamer te gebruiken of avondeten te maken. Dat voelde zo luxe!


Woensdagmorgen was er een flinke storm aan de gang. Ik besloot Arthurs Pass Village zo snel mogelijk te verlaten. Een mooie ochtendwandeling zat er toch niet in.

Ondertussen was het een beetje opgeklaard. Dit betekende dat ik de Castle Hill Walkkon doen!

Mijn volgende stop was Methven. Hier was ik al een keer geweest en het hostel daar is echt super fijn. Ik bestelde een late lunch op het zonnige terras van de pub. Daarna checkte ik in in het hostel. Hier ontmoette ik een super aardig koppel. Altijd leuk om mensen te hebben om mee te kunnen praten!


Donderdag was de dag dat ik Jule eindelijk weer zou zien! Zij moest echter wel de hele dag werken, dus ik besloot een hike te doen. Het weer was prachtig en met goede moed begon ik aan de Peak Hill Track (Lake Coleridge). De wandeling was best zwaar, maar oh zo mooi!

Vervolgens dacht ik de top bereikt te hebben, maar dat bleek niet zo te zijn. Er waren nog een paar ‘false summits’ te gaan. Geen strafmet deze mooie uitzichten hoor!

Toen ik uiteindelijk bij de echte top aankwam, zat er een andere wandelaar van het uitzicht te genieten. Ik groette haar, maar ze leek me niet te horen. Toen ze me zag, gebaarde ze dat ze doof was. Mijn gebarentaal is echt heel erg slecht, maar op een of andere manier begrepen we elkaar best goed. Ze was heel erg grappig en toen ik de berg weer af wilde lopen, gebaarde ze of ze met me mee kon lopen. Natuurlijk kon dat! Het leverde een heel interessante situatie op. Ik hield haar goed in de gaten, want doordat ze doof was kon ze ook niet praten en vragen of ik mijn tempo aan kon passen.

We kwamen veilig terug bij onze auto’s. We typten op onze telefoons om wat dingen over elkaar te weten te komen en namen afscheid. Ik glimlachte toen ik in de auto stapte: wat een bijzondere ervaring.

Een klein uur later kwam ik aan bij de boerderij waar Jule werkt. Met een ‘Imke you are smaller than I remembered’ werd ik begroet en ik wist dat het tussen ons nog als vanouds was. We kletsten, aten en dronken. Ik ben heel blij met haar als vriendin hier in Nieuw-Zeeland!


Vrijdagmorgen namen Jule en ik afscheid en begon ik aan een lange en saaie autorit. Maar met een goed doel: ik zou mijn host-familieophalen van het vliegveld in Dunedin!

Met hun mondkapjes nog op, kwamen de kinderen op mij afgestormd. Het was maar een week, maar ik had ze erg gemist. We reden naar een cafeetje in Mosgiel.

Vervolgens gingen we onderweg naar Waipiata, om Anna’s zus te zien. Ons Airbnb lag op maar een halfuurtje rijden van de pub, zodat we wat tijd met Nikki konden doorbrengen.


De zonsopgang de volgende morgen was erg mooi!

We reden we naar Naseby om te gaan schaatsen. Helaas was de schaatsbaan dicht en moesten we een andere activiteit verzinnen. We besloten een korte wandeling te gaan maken. Daarna was het tijd voor lunch in de pub. Het werd ineens heel erg druk, dus Anna en ik hielpen uit. Zo houd ik die horecaskills toch nog een beetje op peil ;)


Zondag stond er een lange autorit op de planning. We gingen namelijk naar Wanaka. De plek tussen de kinderzitjes in is erg smal, dus ik was blij toen we eindelijk bij de Snow Farm aankwamen. Hier gleden we met banden van een besneeuwde heuvel af. Ben en ik maakten een sneeuwpop en zonder een sneeuwballen gevecht konden we natuurlijk niet naar huis gaan. De kinderen vonden het geweldig en ik vond het misschien zelfs nóg leuker.

We lunchten in het Cardrona Hotel. Daarna was het tijd om te relaxen in ons nieuwe Airbnb.


Maandagmorgen liepen Andrew en ik de Isthmus Track.

’s Middags namen we de kinderen mee naar de speeltuin. Rond een uur of vijf kwamen vrienden van Anna en Andrew langs. We besloten met z’n allen uit te gaan eten. Dit was super gezellig!


Dinsdag gingen Anna en ik op weg naar het Cardrona Hotel. We hadden namelijk ‘horse trekking’ geboekt. Dit is paardrijden in een groep en met gids. Nadat de nodige voorbereidingen waren getroffen, stapten we de paarden op en gingen we op pad. We reden in het prachtige, bergachtige landschap. Ik had weleens op Anna’s paard gereden, maar was nog nooit op een paard heuvels op en af gegaan en had ook nog nooit rivieren overgestoken. Het was echt heel erg gaaf!

Op de weg terug moest ik natuurlijk even een foto maken van het oh zo bekende bh-hek. Hoe deze bh’s hier in de eerste plaats zijn gekomen, is niet helemaal duidelijk, maar vandaag de dag wordt er geld mee opgehaald voor het goede doel.

’s Middags was het tijd voor ‘een korte wandeling’. Ik was even vergeten dat een korte wandeling voor Andrew nooit een rondje in het park betekent… Uiteindelijk waren we ongeveer 2 uur weg. Het was het wel zeker waard, want wat een uitzichten!

De weg terug was veel modderiger dan gedacht en op sommige stukken ook heel erg steil. Maar dan komt het echte klimmen aan bod en dat vind ik altijd wel leuk.


De woensdagmorgen startte voor Anna, de kinderen en mij in de speeltuin en aan het water. Voor Andrew was dat niet het begin van zijn dag. Hij had namelijk al een 16km hike erop zitten...

Na de speeltuin was het tijd voor lunch. En na de lunch was het tijd voor mini-golf. We dachten dat de kinderen dat wel leuk zouden vinden, maar de competitieve Lizzie dacht daar iets anders over… Het duurde dan ook niet lang tot we weer in de auto zaten.

Onze volgende stop was Tarras. Dit kleine plaatsje ligt aan het begin van de Lindis Pass. Deze Pass is prachtig!

De laatste bestemming van de dag was Omarama. Dit kleine plaatsje bestaat uit niet veel meer dan een paar huizen, een tankstation, een supermarkt, een klein winkeltje en natuurlijk een pub. Het was dan ook de pub, waar we uiteindelijk wat te eten vonden.


Donderdag was het weer tijd om naar een andere plaats te gaan. Dunedin stond op de planning, maar niet zonder een paar leuke stops onderweg.

De eerste stop waren de Clay Cliffs. Deze rotsformatie ziet er heel erg bijzonder uit.

De volgende stop wasLake Benmore.

De derde stop waren Maori rotstekeningen. Helaas is het bijna helemaal vergaan en hebben mensen veel later eigen teksten over de tekeningen heen gekrast.

Vervolgens reden we naar Oamaru. Hier hadden we een lekkere lunch en speelden we nog even in de speeltuin.

Onze laatste stop was Shag Point. De zeehonden lagen hier te chillen op de rotsen.

Na een lange dag kwamen we in Dunedin aan. Het huis was ijskoud, maar we probeerden er het beste van te maken.


Vrijdagmorgen namen Andrew en ik de kinderen mee naar de steilste straat van de wereld.

Boven aangekomen, stond Jacinda Adern met haar motto (let's keep moving) op ons te wachten. De kinderen waren het daar niet mee eens, die waren blij dat ze boven waren en zetten geen stap verder ;)

Tussen de middag gingen we naar een cafeetje en na een lekkere lunch maakten we een korte wandeling over het strand.

Tegen de avond haastten we ons naar de peninsula, waar het Royal Albatross Centre zich bevindt. We gingen namelijk naar pinguïns kijken. Ik had dit de vorige keer dat ik in Dunedin was al gedaan, maar de kinderen hadden nog nooit pinguïns in het wild gezien.

Zaterdag was het tijd om afscheid te nemen. Ik zwaaide mijn familie uit op het vliegveld en ging op weg naar Jule. We hadden afgesproken in Ashburton. Jule’s Nederlandse vriend Wessel was er ook bij.

Na het eten reden we terug naar de boerderij en gingen we vroeg naar bed. Ik moest de dag erna namelijk om half zeven ’s morgens naar Methven vertrekken…


Ik ging namelijk snowboarden op Mount Hutt!! Om kwart voor acht stapte ik in de bus en een half uurtje later stond ik in een ski gebied. Ik had twee lessen gepland die dag. Het snowboarden was super moeilijk, maar echt heel erg leuk! En de uitzichten waren ook echt genieten!

Na een geslaagde dag op de berg reed ik (opnieuw) naar het leuke hostel. Toen ik aan het koken was, kwam er een koppel binnen. Ik begroette ze en wilde al verder gaan met koken, toen de jongen ineens zei: ‘Wait, you are the nanny, right?’ Ik herkende hem totaal niet en het duurde even totdat ik besefte dat ik deze mensen op een camping in Havelock had leren kennen, toen ik halsoverkop terug naar het Noordereiland moest vanwege het coronavirus. Nieuw-Zeeland is echt een dorp wat dat betreft ;)


Maandag stond er een lange auto-rit op de planning. Mijn eerste stop was een Franse bakkerij in Amberley. Vervolgens reed ik tot aan Kaikoura. De wegen en de omgeving rondom Kaikoura zijn heel erg mooi.

Ik overnachtte in een hostel in Picton, waar ik aan de praat raakte met een Franse reiziger.


De volgende ochtend reed ik naar de Nederlandse bakkerij om een kersen- en appelflap te kopen. Niet veel later wachtte ik in de rij om de veerboot op te gaan. Mijn vakantie zat er helaas op.


Woensdag 2 september startte Bens schoolkamp. Andrew ging met hem mee en dat betekende dat de meiden het huis voor zichzelf hadden. Ik had Lizzie beloofd bij haar in het stapelbed te slapen. Donderdagmorgen was ze goed uitgeslapen. Ik daarentegen had geen oog dichtgedaan door haar gesnurk. Het au pair-leven is niet altijd even makkelijk ;)


Mijn weekend begon goed: de spa pool kon gebruikt worden! Daarna was het tijd voor een koffie met de andere au pairs. Verena en ik reden die middag naar Foxton. Er is daar een heel leuk Nederlands museum dat laat zien hoe verschillende Nederlanders in Nieuw-Zeeland terecht zijn gekomen. Het sjoelen was het hoogtepunt van mijn dag ;)

Na het bezoekje aan het museum moesten er natuurlijk inkopen gedaan worden in de Nederlandse winkel en geluncht worden in het Nederlandse restaurant. Via het strand reden we terug naar huis.


Zondag was een chill-dag. De spa pool werd goed gebruikt!


Maandagmorgen had ik mijn Nieuw-Zeelandse praktische toets voor de auto. Na een jaar mag je namelijk niet meer op een internationaal rijbewijs rijden… Gelukkig was het lang niet zo moeilijk als in Nederland en haalde ik het in één keer!


Woensdag had ik mijn eerste Kick-boks les. Tot nu toe heb ik alleen 'normaal' boksen gedaan en het werd tijd om eens iets nieuws te proberen. Dit leverde meteen de nodige verwondingen op... Gelukkig ziet het er erger uit dan het is!


Donderdagavond was ik uitgenodigd voor een etentje bij iemand van de Fightshop. Een van zijn vrienden was acht jaar geleden ook als au pair naar NZ gekomen en is nog steeds hier...

Zaterdag hebben Verena en ik de Manawatu Scenic Drive gereden. Deze weg is niet erg bekend, maar absoluut de moeite waard!

's Middags zijn we met de andere au pairs naar de film geweest en hebben we gezellig samen pizza gegeten.

Vandaag zijn we met de hele familie naar het museum in Foxton geweest. Het is leuk om de kinderen een beetje van mijn cultuur mee te geven. Natuurlijk was het sjoelen opnieuw het hoogtepunt!

Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik bij de Dicksons aankwam. Ik ben nog steeds super blij dat ik voor dit gezin heb gekozen! Ze zijn echt mijn tweede familie geworden. En dat ik zoveel van ze zou gaan houden, had ik alleen maar durven dromen.


Wij zitten hier nu midden in het voorjaar. Hebben jullie een fijne zomer gehad?


Liefs,

Imke

Auckland, Hawke's Bay & Taupo

Hallo allemaal,

Sorry dat ik jullie zo lang heb laten wachten… Ik heb het vrij druk gehad de afgelopen periode. Er is namelijk veel gebeurd…


Woensdag 17 juni ben ik met de familie richting Auckland gereden. Ben had twee doktersafspraken en we besloten er een week durende trip van te maken.

Onze eerste stop was Taihape. Het was namelijk tijd voor een vroege lunch. Vervolgens reden we naar Ohakune, dat dicht bij het prachtige National Park ligt. We stopten bij de speeltuin, want je kan natuurlijk niet in Ohakune zijn geweest zonder op de foto te zijn gegaan met de enorme wortel.

Naast de enorme wortel staat Ohakune bekend om de chocolate eclair. Anna en Andrew vonden dat ik dit echt moest proberen en geloof me, dat was geen straf ;) We kochten het gebakje dat op een met slagroom gevulde croissant leek. Bovenop was een laag chocolade aangebracht. Het smaakte een beetje als een Bossche bol. Helemaal niet verkeerd dus!

Het plan was om met wat sneeuw op de berg in National Park te gaan spelen, maar het weer zat helaas niet mee. We besloten door te rijden naar Waitomo.

Hier zouden we voor een nachtje in een mooi Airbnb verblijven. Nadat Lizzie en ik schooltje hadden gespeeld, was het tijd voor het avondeten.

Toen het donker was, namen Andrew en ik Ben mee voor een korte wandeling. Waitomo staat namelijk bekend om de glow wormenen Ben had deze nog nooit gezien. Gewapend met hoofdlampen gingen we op pad.

Het duurde niet lang tot we de eerste glow wormen zagen. Ben was erg onder de indruk.

We liepen nog een stukje verder en kwamen uit bij een enorme grot. Het was erg gaaf om hierin rond te lopen in het donker.

Lizzie had de foto’s gezien en wilde toch ook wel heel erg graag naar de glow wormen gaan kijken. We besloten donderdagmorgen voor de zonsopgang op pad te gaan. Ook Lizzie was erg onder de indruk.

Daarna was het tijd om naar Auckland te gaan. Ben had zijn eerste afspraak in het ziekenhuis. Na ons enorm gehaast te hebben, waren we gelukkig nog op tijd. Ik zou met Lizzie in de auto blijven wachten. Zij moest echter heel nodig plassen. Ik zocht op mijn telefoon naar het dichtstbijzijnde restaurant. Het was maar twee minuten lopen. Dat was te doen! We maakten ons al klaar om de stromende regen in te stappen, toen Andrew belde. Ze bleken bij het verkeerde ziekenhuis te staan… Hij zou de auto komen halen en dan zouden we Ben en Anna ophalen en naar de juiste kliniek rijden. Lizzie kon het echt niet zo lang ophouden, dus ik besloot haar op de parkeerplaats te laten plassen. Helaas ging het allemaal niet zo soepel als gehoopt en al haar kleren zaten onder… Gehaast probeerde ik schone kleren uit haar koffer te halen, maar dit was makkelijker gezegd dan gedaan aangezien er nog 4 koffers in de auto gepropt waren. Andrew kreeg het gelukkig wel voor elkaar en nadat Lizzie schone kleren had aangetrokken en Anna en Ben opgehaald waren, kwamen we nog net op tijd aan bij de juiste kliniek. Eind goed al goed.

‘s Avonds gingen we naar Andrews broer en schoonzus. Het was erg leuk om wat tijd met hen door te brengen! De laatste keer dat ik hen had gezien was met kerstmis.

Vrijdagmorgen liep ik een rondje in one tree hill park. Het zonnetje scheen en het uitzicht was erg mooi.

Aan het einde van de morgen reden we naar de haven en namen we een veerboot naar Devonport. Dit stadje ligt op een schiereiland.

Na de lunch besloten Ben, Andrew en ik een van de vulkanen op te lopen. Rondom Auckland bevinden zich ongeveer 50 vulkanen. Het was een korte wandeling en het uitzicht was mooi. Helaas had deze vulkaan niet echt een krater. Het had echter wel een wat overblijfselen van een militaire basis.

Na deze fijne wandeling was het tijd om terug te gaan naar het Airbnb. ‘s Avonds kwamen Andrews broer en schoonzus met de kinderen langs.

Zaterdag was het tijd voor Bens tweede doktersafspraak. Lizzie en ik bleven in het huis. ‘s Middags beklommen Ben, Andrew en ik opnieuw een vulkaan. Deze keer was er wel een krater te zien.

‘s Avonds gingen Anna en Andrew uiteten met Andrews broer en schoonzus. Ik paste op alle vier de kinderen op.

Zondagmorgen verlieten we Auckland en gingen we op weg naar Rotorua. Hier bezochten we enkele ‘hot pools’. Dit zijn wateren die door geothermie verwarmd worden. Hierdoor kan het water of de modder gaan bubbelen.

Vervolgens gingen we naar de red woods. Dit is een bos waar je over hangbruggen heen door de bomen loopt.

De kinderen vonden het heel spannend, maar ook heel erg leuk!

We vervolgden onze weg naar het zuiden en stopten in Taupo. Hier bezochten we de prachtige Huka Falls.

Na een kort momentje te genoten hebben van het meer, was het tijd om naar National Park te rijden. De Airbnb was heel erg mooi en het uitzicht van de besneeuwde bergen is adembenemend.

Maandagmorgen was het dan eindelijk zo ver. Al sinds ik in Nieuw-Zeeland ben, wil ik heel graag de Tongariro Alpine Crossing doen. Al meerdere keren heb ik zelfs een shuttle geboekt, die dan weer gecanceld werd vanwege de weersomstandigheden. Het weer deze maandag was echter fantastisch! Ik denk dat er maar enkele dagen in het jaar zijn dat het weer net zo goed is.

Anna en de kinderen zetten Andrew en mij af bij de start van de crossing. National Park heeft een ‘alpine climate’. Dit maakt het heel erg bijzonder, het is net alsof je op een andere planeet rondloopt.

We probeerden Mount Tongariro op te klimmen, maar dit was helaas te gevaarlijk. We besloten terug te gaan naar de originele track.

Na 5 uur en 20 minuten hadden we de hele crossing gedaan. Het was absoluut de moeite waard!

Dinsdag reden we terug naar Palmy. Het uitzicht op Vinegar Hill was prachtig. Het was een geslaagde trip!


Zaterdag 27 juni ging ik met Cecilie op pad. We reden naar de Waihi Falls. Deze waterval is 25 meter hoog!


Het weekend daarna ging ik opnieuw met Cecilie de weg op. Deze keer stond Hastings (oostkust) en omgeving op de planning.

Onze eerste stop was Te Mata Peak. Deze berg geeft een prachtig uitzicht over Hawke’s Bay.

Vervolgens was het tijd voor lunch in Havelock North. Daarna reden we naar Cape Kidnappers. Door erosie is het te gevaarlijk om bovenlangs te lopen. Wij besloten dan ook alleen het veilige stuk onderlangs te lopen.

We zaten van het zonnetje te genieten, toen er ineens een enorme golf aankwam. Ik kon nog net op tijd opspringen en weglopen, maar Cecilie was iets te laat. Zij viel dan ook aan de achterkant van de boomstam af. Het was een grappig gezicht. En dat vonden de vissers ook… Gelukkig waren we allebei nog droog, alleen een beetje beschaamd ;)

We reden naar ons Airbnb op de Berry Farm. De eigenaren waren super lief en gaven ons allerlei tips om te doen rondom Hastings. Daarna was het tijd voor avondeten. We kwamen uit bij een super leuk Italiaans restaurantje in Havelock North.

Na een heerlijke maaltijd was het tijd om terug te gaan naar naar het Airbnb.

Zondagmorgen gingen Cecilie en ik naar de Farmers market. Het was een erg leuke markt waar lokale ondernemers hun producten verkochten. Mijn favoriete kraam was (natuurlijk) de bakkerskraam, die allemaal Europese broodproducten verkocht. Het brood in NZ is kwalitatief minder goed dan dat in Nederland en de producten in deze kraam hadden wel die Nederlandse kwaliteit. Mij kun je op een zondagmorgen echt niet gelukkiger maken!

Onze volgende stop waren de Maraetotara Falls.

Tenslotte maakten we een korte wandeling over Ocean Beach. Het is midwinter hier, maar in Hawke’s Bay lijkt het alsof de zon altijd schijnt.

De terugweg was ook weer om over naar huis te schrijven. Het Ruahine gebergte was besneeuwd!


Maandagavond 6 juli had ik eindelijk de knoop doorgehakt: ik wilde langer blijven. De afgelopen maanden heb ik hier enorm veel over nagedacht en eigenlijk was het al voor iedereen duidelijk, maar durfde ik het nog niet met 100% zekerheid te zeggen. Dinsdagmorgen heb ik dit briefje geschreven. En natuurlijk mag ik nog wat langer blijven! Ik kon me dan ook eindelijk gaan voorbereiden op de visumaanvraag. Hiervoor moest ik een uitgebreide medische test ondergaan en moesten we aantonen dat er geen Nieuw-Zeelander is die de baan zou willen hebben.


De vakantie van de kinderen was volop aan de gang. Donderdag gingen we bowlen. Ik werd dik ingemaakt en deed dat niet eens om de kinderen te laten winnen...


Zaterdag 11 juli ging ik met Andrew op pad in de Tararuas. We hoopten wat sneeuw te vinden en dat lukte! Af en toe klaarde het op en genoten we van de mooie uitzichten. De hike zou ongeveer 20km zijn… Althans dat dachten wij. Uiteindelijk bleek het meer dan 27km te zijn en de laatste twee uur liepen we dan ook in het donker. Het is de modderigste track in NZ en het was dan ook flink aanpoten. Gelukkig kwamen we na meer dan negen uur wandelen heelhuids terug bij de auto.

Onderweg stopten we bij de dairy shop. Onze schoenen waren echter zo vies dat we het in de ‘kiwi way’ deden: we gingen naar binnen op blote voeten… Ik ben al helemaal ingeburgerd ;)


Zondagmiddag ging ik lunchen met Cecilie. Haar laatste week in NZ was helaas ingegaan…


Woensdag 15 juli gingen we met z’n vijven een nachtje bij Andrews ouders in Kapiti slapen. Overdag gingen Andrew en ik met de kinderen naar het zwembad. De glijbaan was de favoriet en Lizzie wilde wel er wel tien keer met mij vanaf. Ze had een theorie bedacht: het duurde 19 seconden tot het stoplicht van de glijbaan groen werd en ik ben 19 jaar oud, dus dat zorgt ervoor dat we extra snel gaan. Ik hou van deze kinderlogica


Vrijdagavond keek ik een film met Cecilie en zaterdagavond gingen we uiteten met alle au pairs. Zondagmorgen moest er helaas afscheid genomen worden… We zwaaiden Cecilie uit op het vliegveld. ‘s Avonds ben ik met Coral naar de film gegaan. Zij is de enige au pair die er al was toen ik in september aan kwam. De rest van de groep is er allemaal pas later bijgekomen.


Maandagmorgen 20 juli gingen de kinderen weer naar school. Anna en ik gingen eindelijk op pad om gebak te eten voor Anna’s verjaardag. Ik had haar dit in oktober cadeau gedaan, maar het was er steeds niet van gekomen. Stiekem stelde ze het steeds uit, zodat ik wel langer moest blijven ;)


In het weekend ging ik weer eens alleen op pad. Op de terugweg van Auckland waren we naar Taupo geweest, maar er waren daar nog een hele hoop dingen die ik nog graag wilde zien. Zaterdagmorgen reed ik (via het prachtig, besneeuwde National Park) naar Taupo. Het was heerlijk weer!

Voor de middag had ik een tour naar deMaori Carvings geboekt. We gingen in een zeilboot over het meer. Het waaide flink, maar het was genieten!!

Na het eten ging ik naar de hot pools. Dit is een soort van spa. Door de geothermische activiteit worden de baden opgewarmd. Het was heerlijk ontspannen.

Ik sliep in een hostel, waar iedereen een soort van bedstee had.

Zondagmorgen reed ik een stukje verder naar het noorden. Hier lag het Rainbow Mountain Scenic Reserve. Het uitzicht was erg mooi.

Ik besloot om naar Waiotapu Thermal Wonderland te gaan. Dit is een park met verschillen geothermische wateren.

Na genoten te hebben van deze uitzichten, reed ik terug naarPalmerston North.


Afgelopen dinsdag heb ik te horen gekregen dat mijn visumaanvraag is geaccepteerd! Dit betekent dat ik hier officieel langer mag blijven en ook mag blijven werken voor de Dicksons. Super fijn nieuws dus!


De keerzijde daarvan is wel dat een groot deel van mijn vriendinnen hier terug in Europa is… Ik probeer vanalles om mijn sociale leven gaande te houden, maar dat is soms moeilijker dan gedacht. Ik mis iedereen thuis dan toch wel hoor! Dus ben maar niet bang dat ik jullie vergeet ;)


Zijn jullie lekker aan het genieten van de zomervakantie?


Liefs,

Imke



Mijn solo-reis avontuur in het zuiden

Hallo allemaal,

Ik ben terug van vakantie! En heb genoeg te vertellen, want er is veel gebeurd de afgelopen weken.

Op dinsdag 19 mei kon ik eindelijk weer naar de Fightshop om lekker te boksen. Het had maanden geduurd voordat die weer open was en het was dan ook erg fijn om terug te zijn. Ook al was het maar voor één keer. Ik zou die avond namelijk op vakantie vertrekken en dus een paar weken niet kunnen boksen.

De avond was emotioneler dan gedacht. Omdat de weken met de familie in de lockdown heel intens waren geweest, was het moeilijk om ze voor een paar weken gedag te zeggen. Het coronavirus was nog niet helemaal verdwenen uit Nieuw-Zeeland en het voelde alsof ik uit de veilige familie-bubbel stapte en de wijde wereld in zou gaan. Wat het ook wel een soort van was. Ik zou namelijk twee en een halve week in mijn eentje rond gaan reizen op het Zuidereiland.

Ik zeg altijd tegen Lizzie dat er een ding is dat ze nooit meer mag vergeten: dat ik heel veel van haar hou. Toen ik afscheid nam en klaar stond om te vertrekken, zei Lizzie: ‘Ooh and Imke, I am gonna say something and you can never forget that. I love you’.


Mijn eerste stop was Kapiti. Hier wonen Andrews ouders. Omdat ik woensdagmorgen heel vroeg op de boot zou moeten stappen, was het handiger om bij hen te slapen.

’s Morgens vroeg reed ik het laatste stukje naar Wellington en checkte ik in voor de ferry. Ik parkeerde mijn auto in de rij en dacht nog even snel boterhammen te smeren voor onderweg. Wat ik echter niet gezien had, waren de auto’s die al begonnen te rijden. Pas toen de auto achter mij toeterde, begreep ik dat ik snel alles uit mijn handen moest laten vallen en moest gaan rijden. Oeps…

Eenmaal op de boot ging het allemaal iets gesmeerder. Het was wel heel erg koud, maar dat mocht de pret niet drukken. Pas toen ik de fjorden van het Zuidereiland en de dolfijnen die vrolijk rondzwommen, zag, kon ik eindelijk ontspannen. Ik beloofde mezelf te gaan genieten en wel te zien hoe alles zou lopen. Aan het alleen reizen moest ik toch nog even wennen.

Rond een uur of twaalf kwamen we in Picton aan. Ik stapte meteen in de auto en reed met een paar korte stops naar de Buller Gorge Swing Bridge. Het uitzicht onderweg was prachtig! Met name de wijngaarden, met gele bladeren en de bergen op de achtergrond, waren mooi om doorheen te rijden.

Omdat het een lange rit was, kwam ik pas rond 4 uur bij de Buller Gorge Swing Bridge aan. De mensen achter de kassa vertelde mij dat ze eigenlijk aan het sluiten waren. Maar… Ik kon wel de korte routelopen en dan via het hek naar buiten gaan. Ze zouden dit voor mij open laten.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik liep over de enorme lange hangbrug en deed de 15 minuten durende track. Het was een mooi stukje bos en de ondergaande zon zocht zijn weg door de bladeren.

Toen ik terug kwam bij de ingang, moest ik door het hek dat de beheerder voor mij open had gelaten. Ik wist alleen niet zeker of ik het ook weer op slot moest doen. Voor de zekerheid heb ik dat maar niet gedaan. Stel de beheerder was ook nog in het park en had de sleutel nog in het kantoor liggen… Dan zou ik hem opgesloten hebben.

Na dit avontuur zocht ik een camping in Murchison. Er was helemaal niemand om even mee te kletsen en het was ijskoud. Ik dacht dat een warme douche net voor het naar bed gaan wel zou helpen. Ik stond klaar om de douche in te stappen en gooide het muntje in het (typische) camping apparaat. De douche bleef echter koud en nadat ik ook de andere douche geprobeerd had, besloot ik dan maar, trillend van de kou, terug te gaan naar mijn auto. Hier zou ik namelijk in slapen. Ik appte naar mijn host-familie dat als het de rest van de week zo zou zijn, ik snel weer terug naar huis zou komen. Zij zeiden dat het wel goed zou komen, maar ik was niet erg overtuigd.


Donderdagmorgen besloot ik er weer positief in te gaan staan en maakte ik mij klaar om op weg te gaan naar de westkust. Deze had ik proberen te bereiken in de trip voor de lockdown, maar dat was niet gelukt vanwege het Coronavirus. Ik kon dan ook niet wachten om deze kust eindelijk te zien! De weg naar Westport was erg mooi en heel mysterieus.

Ik kwam aan inCarters Beach: mijn eerste bestemming aan de westkust. Het was een mooi strand, maar nog niet heel veel ruiger dan de stranden in de buurt van Palmerston North.

Ik reed verder en stopte in Cape Foulwind. Hier begon ik aan de track naar de vuurtoren. Veel mensen beschrijven de westkust als ruig en ik zag eindelijk waarom!

Ik ontmoette twee Nieuw-Zeelanders op de track en samen liepen we de weg terug. Vervolgens stapte ik in de auto en ging ik op weg naar de zeehonden kolonie, die 10 minuten verderop zou zitten.

Er waren heel veel zeehonden en vooral ook veel baby’s. Ze speelden in het water, afgeschermd door de rotsen. Hierdoor leek het alsof ze een soort zwembadje hadden. Té schattig.

Na dit schattige tafereel gezien te hebben, liep ik terug naar mijn auto. Ik reed naar Punakaiki. De uitzichten onderweg waren weer waanzinnig! Aangekomen bij de Pancake Rocks werden die uitzichten alleen maar beter. Het was een korte wandeling, die je de interessante vormen van de rotsen liet zien.

Ik raakte aan de praat met twee Amerikanen. Ze hadden dezelfde route in het vooruitzicht, dus we wisselden contactgegevens uit. Als je alleen reist, is het erg leuk om af en toe iemand hebben om mee te kletsen ;)

Mijn volgende stop was Hokitika. Dit kleine en gezellige stadje staat bekend om het strand en de mooie zonsondergangen. Ik was nog net op tijd om dit te zien. De zon ging namelijk al snel onder. Het was helaas erg bewolkt, maar dat was niet zo erg.

Ik had er een mooie dag op zitten. Althans, bijna… Toen ik incheckte bij de camping, zei de medewerkster dat er 5 minuten verderop glowwormen te zien waren. Ik reed hier dan ook in het donker naartoe en ja hoor: honderden glowwormen gaven licht. Het was magisch!

Ik raakte aan de praat met een Engels meisje, dat ook alleen reisde. We hadden dezelfde route, dus zouden elkaar vast nog tegenkomen. Hopelijk herkenden we elkaar dan… Want het was natuurlijk donker bij de glowwormen. Ik reed terug naar de camping en na een leuk gesprek met een Amerikaans meisje en een lekkere maaltijd, was het tijd om naar bed te gaan.


Vrijdagmorgen ging ik op weg naar de Hokitika Gorge. Het water was erg grijs (op de foto’s is het altijd super blauw) vanwege de regen. Toch was het een mooie wandeling.

Vervolgens reed ik naar Franz Josef. De weg hiernaartoe was ook weer erg mysterieus. De bergen met hun watervallen werden zichtbaar toen de wolken een stukje opschoven. Het was regenachtig en bewolkt, maar dat is blijkbaar een van de kenmerken van de westkust en ik begreep dat ik dat dan maar ook moest inzien.

Nadat ik informatie op had gevraagd bij het bezoekerscentrum, maakte ik een paar kleine wandelingen rondom de gletsjer.

Het was tijd om naar Fox Glacier te gaan. Ik besloot in een hostel te slapen, omdat ik fit wilde zijn voor de volgende dag. Er stond namelijk een helikopter hike op de planning! Tijdens het koken raakte ik aan de praat met de zoon van de eigenaren van het hostel (Sam) en een andere reiziger. Sam zei dat er ook in Fox Glacier glowwormen te vinden waren en nam mij en de andere jongen mee op pad. We liepen een stukje het bos in en ja hoor! De kleine lichtpuntjes waren duidelijk te zien. Het is en blijft iets heel bijzonders.


Zaterdagmorgen was ik best zenuwachtig voor de heli hike. Het is weersafhankelijk, maar gelukkig scheen de zon en was er geen slecht weer voorspeld: we konden vliegen! Terwijl ik stond te wachten bij de balie van het bezoekerscentrum, kwam er een meisje binnen. Ze schreef haar naam op de lijst (dit moet vanwege contact tracing) en zag mijn naam staan. Ze keek op en zei dat ik de Imke van de glowwormen in Hokitika moest zijn. Ik lachte: dit was het Engelse meisje waar ik in het donker mee had gepraat. Het was toevallig dat we elkaar weer tegenkwamen.

Opeens stonden de twee Amerikanen voor mijn neus: nog meer mensen die je opnieuw tegenkomt. Ze hadden besloten ook de helihike te doen die morgen.

Het duurde een uur voordat alles geregeld was en we eindelijk de helikopter in konden klimmen. We werden in drie verschillende groepen verdeeld. Om de beurt zouden we naar de gletsjer vliegen. Ik mocht als eerste, samen met twee van de gidsen. Ze vertelden dat er in de afgelopen twee dagen niemand op de gletsjer was geweest, omdat er maar weinig toeristen waren. Dit betekende dat ze zelf moesten zoeken naar wat de makkelijkste stukken waren om te lopen etc. Daar stond ik dan, na een fantastische helikopter vlucht, op een gletsjer. Met maar twee andere personen. Op dat moment voelde ik mij het gelukkigste meisje op de wereld. Het was prachtig!

Nadat ook de andere groepen aangekomen waren, begonnen we in twee groepen te lopen. Onze gids nam ons mee naar de mooiste plekken van de gletsjer. We dronken gletsjerwater, zagen watervallen en liepen een grot in. Het was echt fantastisch!!!

Ook de terugreis was erg gaaf! Vliegen in een helikopter bevalt me wel. Zeker met die uitzichten ;)

Aan het begin van de middag waren we weer allemaal terug in het dorpje en na een snelle lunch, haalde ik Sam op. Samen liepen we rondom Lake Matheson, waarin de besneeuwde bergtoppen weerspiegelden.

Vervolgens zei Sam dat hij het mooiste uitzichtpunt van het dorp wilde laten zien. Hij kreeg gelijk: de bergen en gletsjer waren prachtig.

Ik besloot nog een nachtje in het hostel te blijven en na een lekkere maaltijd, sliep ik als een roosje. Het was een geweldige dag geweest.


Zondag was het tijd weg te gaan uit Fox Glacier en daarmee ook de westkust achter me te laten. Ik ging op weg naar de Haast Pass. De route hier naartoe was al erg mooi en op een paar plekken stopte ik om even een foto te maken.

De Haast Pass zelf was erg gaaf! Er waren een aantal hele mooie watervallen en ook de Blue Poolswaren erg mooi. Bij een van de watervallen vroeg ik een jongen of hij een foto van mij wilde maken. Hij keek me aan en zei dat hij dat geen probleem vond en vroeg vervolgens waar hij mij eerder was tegengekomen. Verbaasd keek ik hem aan en samen kwamen we erachter dat we elkaar in het bezoekerscentrum van Franz Josef hadden gezien. Zo zie je maar weer dat je steeds dezelfde mensen tegenkomt tijdens het reizen!

Na de Haast Pass wilde ik een hike gaan doen, maar het was al later dan gepland en de track zou ook langer duren dan dat ik in gedachten had. Ik besloot naar Wanaka te rijden en daar wat te gaan eten. Ik was vergeten hoe mooi Wanaka is. Met de familie ben ik hier in de zomer al geweest, maar ook het winterse uitzicht met de besneeuwde bergtoppen is adembenemend mooi. Nadat ik een restaurantje gevonden had en het eten ook al voor me had staan, kleurde de lucht ineens roze. Deze zonsondergang moest ik vast leggen, dus ik vroeg een van de medewerkers even op mijn eten en tas te letten. Vervolgens liep ik naar buiten en zag dit perfecte plaatje recht voor me. Het leek op een hele goede gefotoshopte foto, die heel groot opgehangen was. Wanaka blijkt niet alleen heel mooi, maar magisch te zijn.

Nadat ik mijn (al bijna koude) eten had opgegeten, reed ik naar de camping waar ik die nacht zou slapen. De Argentijnse jongen (van de waterval) zou daar ook zijn, dus dan hadden we beiden in ieder geval iemand om mee te praten. De eigenaresse van de camping was super aardig en beloofde mij dat het uitzicht van de camping erg mooi zou zijn, die volgende morgen.


Het was maandagmorgen 25 mei. De zonsopkomst viel tegen door alle wolken, maar het beloofde uitzicht was wel erg mooi. Nadat ik had ontbeten, was het tijd voor een wandeling op Mount Iron. En zoals een echte Nieuw-Zeelander, heb ik ook tussen de struiken geplast. Voor mij was dat een hele uitdaging. Als ik wist dat ik de volgende dag zou gaan hiken, dronk ik veel te weinig, zodat ik niet in de struiken hoefde te plassen. Er zijn namelijk niet veel toiletten te vinden op de Nieuw-Zeelandse tracks. Anna en Andrew lachten me altijd een beetje uit als ik zei dat ik niet kon plassen in het bos. Iedere Nieuw-Zeelander kan dat vanaf kinds af aan, was hun reactie dan. Ze hebben me uiteindelijk zover gekregen dat ik het mezelf aan moest leren en toen ik geplast had op deze track in Wanaka, appte ik hen lachend dat het was gelukt :)

Na deze ‘overwinning’ stond Queenstown op de planning. Onderweg stopte ik bij een paar mooie uitzichtpunten en in Arrowtown. Het had een hele herfstachtige uitstraling met bomen in verschillende kleuren.

Aangekomen in Queenstown liep ik naar het water en genoot van het mooie, bergachtige landschap. De Fergburger is dé hamburger van Nieuw-Zeeland en je kunt hier niet zijn geweest zonder deze te hebben geproefd. Ik besloot er dan ook een te halen en bij het water op te eten. En eerlijk is eerlijk: de burger was echt heel lekker.

Toen de burger op was, was het tijd om naar Glenorchy te rijden. Deze route was prachtig, zeker met de ondergaande zon.

Na een paar stops, reed ik naar een DOC camping. Deze camping wordt beheerd door de regering en heeft alleen maar toiletten en geen andere faciliteiten. Er was niemand anders op de camping en het lag in de middle of nowhere. Ik vond dat ik mezelf moest overwinnen en er toch moest gaan slapen, want wat zou mij hier kunnen gebeuren (ik sloot de auto af als ik ging slapen)? Bovendien lag de camping heel dicht bij de start van de track die ik de dag daarna wilde gaan doen.


Na de nacht op de afgelegen camping, stond ik vroeg op om aan de Routeburn track te beginnen. Het zou een flinke wandeling worden en ik wilde niet terug hoeven te lopen in het donker. Nadat de zandvliegen mij het leven even moeilijk hadden gemaakt, ging ik op pad. Het was een mooie, maar soms ook pittige track. In de eerste 2 uur ben ik helemaal niemand tegengekomen. Bij de hut kwam ik een Nederlandse jongen tegen. Hij liep het laatste stuk me naar boven. Het was heel gaaf (met name het laatste uur), maar opeens werd het heel erg bewolkt. Het uitzicht werd bijna onzichtbaar. Aangekomen bij Harris Saddle besloten we in de shelter te wachten. Hier probeerden we op te warmen en hoopten we dat het weer zou verbeteren. Helaas gebeurde dit niet en moest ik toch echt weer terug naar beneden. Als ik te lang zou wachten zou het namelijk donker worden. Na 7 uur en 45 minuten was ik terug bij de auto. Doodmoe, maar voldaan.

Ik reed naar Queenstown om daar in een hostel te slapen. Dit zou goedkoper zijn dan een camping dus ik dacht dat dat een goede optie was. De gedeelde kamer stonk enorm naar rook en degene waar ik de kamer mee deelde, had al op alle bedden gezeten… Ik draaide me om en liep terug naar de receptie. Moe van het lange wandelen, vroeg ik voor een privé kamer. Die rekende ik af en nadat ik mijn spullen uit de auto had gehaald kon ik eindelijk ontspannen.


Woensdagmorgen had ik spierpijn in mijn hele lijf… Dat krijg je, als je voor bijna 8 uur aan de wandel gaat. Ik stond op en ging in bad. Dit had ik al maanden niet gedaan, dus kun je nagaan hoe blij ik was dat ik een bad in deze kamer had! Na een relaxte morgen liep ik terug naar mijn auto. Met een paar pauzes bij de mooie uitzichten reed ik naar Te Anau.

Daar liep ik op mijn dooie gemak een rondje bij het water. Ook hier waren de uitzichten prachtig.

Ik vervolgende mijn weg naar de boerderij van een vriendin van Anna. Zij en haar man hebben een Airbnb en boden deze slaapplek aan mij aan. Het is een fijn huisje dat van alles voorzien is. Ze hadden me uitgenodigd voor het avondeten en rond een uur of zes reed (ja, hun landgoed is vrij groot) ik naar de boerderij. Het was erg gezellig en na een lekkere maaltijd was het tijd om naar bed te gaan.


Donderdagmorgen was het dan eindelijk tijd om naar Milford Sound te gaan. Dit is een gebied in Fjordland met hoge bergen en mooie wateren. Het was super mistig en vanwege de overstromingen in februari waren bijna alle wandelroutes gesloten. Ik baalde een beetje maar reed door. Opeens ging ik een heuvel over en was het super helder met een strakblauwe lucht. De rest van de route was prachtig!

Ik kwam aan bij de camping, die super luxe en schoon was. Ik nam de tijd om wat foto’s uit te zoeken en op mijn gemak te koken. Na een leuk gesprek met twee reizigers, was het tijd om naar bed te gaan.


De volgende ochtend reed ik naar Milford Sound en liep ik een korte track. Ik denk dat ik een Kea zag en een Weka. In eerste instantie twijfelde ik of het geen kiwi was, maar dat was het dus echt niet, helaas ;)

Vervolgens liep ik de korte Lookout track. Het meisje bij het informatiecentrum zei dat als ik iets verder door zou lopen, er een mooier uitzicht zou zijn. Het was echter wel modderig. Aangezien het een hele korte track was, dacht ik dat het wel oké was in normale kleren. Ik liep naar het eerste uitzichtpunt en vanuit daar een stukje verder. Het was inderdaad heel modderig, maar ook niet echt duidelijk waar het pad was. Ik dacht dat het een beter idee was om terug te lopen en dat deed ik dus ook. Echter, er waren opeens 3 verschillende routes… oeps. Ik koos gelukkig de goede weg terug naar het uitzichtpunt. Dat heb ik weer. Ik kan wel 8 uur wandelen zonder problemen, maar ik verdwaal bijna als ik maar 10 minuten hoef te lopen…

’s Middags was het tijd voor de cruise. Het was super zonnig en onbewolkt, waardoor we de bergtoppen heel goed konden zien. Er waren minder watervallen dan normaal, aangezien het 200 dagen per jaar regent in Milford en het al een paar dagen droog was geweest, maar dat maakte het landschap niet minder mooi.

Met een mooie zonsondergang reed ik na de boottocht terug naar de boerderij. Pas toen had ik weer bereik. Anna en Andrew wisten wel waar ik was, maar ik was vergeten te vertellen aan pap en mam dat ik anderhalve dag geen bereik zou hebben… Dat was niet zo’n slimme zet. Gelukkig waren ze er via Andrew achtergekomen dat er niks aan de hand was. Zo zie je maar, ik leer mijn lesjes wel, door het alleen reizen ;)


Zaterdagmorgen ging ik op weg naar de Catlins. Toen ik in het plaatsje Gore kwam, werd ik gestopt door de politie. Ik moest een alcoholtest doen. In plaats van te blazen, moest ik in een apparaat tot 10 tellen. Ik werd een beetje zenuwachtig en dacht dat ik de nummers in het Engels door de war zou halen, maar dit gebeurde gelukkig niet. Met een ‘it’s that easy mate’ was ik geslaagd en mocht ik doorrijden.

Curio Bay was mijn eerstvolgende stop. Het was erg wild en mooi.

De volgende stop was een korte wandeling naar een hele mooie waterval.

Vervolgens reed ik naar een meertje, om daar een rondje omheen te lopen.

Daarna was Nugget Point aan de beurt. Dit stond al heel lang op mijn To Do list en eindelijk was ik er. En het was ook wel echt heel erg mooi.

Op de terugweg ging de zon langzaam onder en de hele lucht kleurde roze en paars. Nieuw-Zeeland is echt magisch!

De camping waar ik verbleef, lag in Kaka Point. Er was een hele lieve vrouw die me een kruik aanbood en me haar telefoonnummer wilde geven, voor het geval van nood, aangezien zij op het Zuidereiland woonde. Nadat ik lekker gekookt had, was het tijd om te gaan slapen.


Vanuit Kaka Point reed ik naar Dunedin. Hier ben ik direct de Peninsula opgegaan. Mijn eerste stop, Sandfly Bay, was heel erg mooi. Ik ontmoette twee Nieuw-Zeelanders en al pratend liepen we samen het strand op. Hier lagen de zeeleeuwen te chillen in de zon. Ze waren echt gigantisch.

Terug bij mijn auto raakte ik aan de praat met een Engelse jongen in de auto naast me. Het is grappig om te zien met hoeveel vreemden ik heb gepraat in deze afgelopen weken.

Sandymount was mijn tweede stop. Het was een leuke wandeling met hele mooie uitzichten.

Om half 6 stonden de pinguïns op de planning. Ik had wat tijd over en besloot met een boekje op het strand te gaan zitten. Het is hier natuurlijk laat in de herfst / begin winter, dus het was absoluut niet zo warm als dat het klinkt, maar de frisse wind deed me goed. Even voor 5 reed ik naar het Royal Albatross Centre. Om half zes liepen we naar de vlonder en wachtten we tot de pinguïns uit de zee zouden komen. De nesten lagen namelijk onder en rondom de vlonder. Daar kwamen ze, in een grote groep het water uit gelopen. Het was echt een van de schattigste dingen die ik ooit gezien heb.

Ik raakte aan de praat met een stel en hun schattige dochtertje. Nadat de meeste pinguïns veilig in hun nest lagen, liepen we samen terug naar de parkeerplaats. Ik zat al in de auto toen de vrouw (Kate) aanklopte. Ze vond het maar niks als ik op een camping in de koude auto zou gaan slapen en zei ze een slaapplek over hadden. Ik zei dat ik daar heel blij mee zou zijn en reed achter hen aan naar hun huis.

We dronken thee en aten een Turks ontbijt. Dit is een combinatie van borrelhapjes. In Turkije eten ze dit blijkbaar als ontbijt. Hakan is van Turkse afkomst en nadat hij Kate ontmoette, is hij naar Dunedin verhuisd. Het was erg gezellig en ik was heel erg dankbaar dat ze een bed voor mij hadden.


Om een uur of half 8 's morgens klopte het schattige dochtertje op de deur van de kamer. Ze kwam een boekje voorlezen terwijl ik me klaarmaakte. We liepen naar de keuken en maakten ons ontbijt. Nadat ik afscheid had genomen, was het tijd om naar Lake Benmore te gaan. Dit was een flinke rit, maar het was het zeker waard. In Benmore had ik namelijk afgesproken met Jule! Eindelijk waren we herenigd. Jule is namelijk naar het Zuidereiland verhuisd. We kletsen en wandelden.

Helaas moesten we allebei een andere kant op en was het tijd om afscheid te nemen. Ik reed naar Lake Ohau. Het was zo mistig dat ik me bijna om wilde draaien, maar ik dacht dat ik beter toch nog maar even door kon rijden. Opnieuw was de mist uit het niks verdwenen en was het enorm helder. De uitzichten rondom het meer waren erg mooi.

Ik reed naar een camping Twizel, waar ik de nacht zou verblijven. Een Nederlandse kennis van Jule werkt in Twizel en hij vroeg dan ook of ik het gezellig vond om wat te gaan drinken. In de bar waar we afgesproken hadden, bleek een andere Nederlander te werken. Het was stiekem toch wel fijn om even Nederlands te praten. Guus, jongen achter de bar, hoefde de dag erna pas om half 6 te werken. Hij was enthousiast om de hike die op mijn planning stond, mee te doen. We spraken af dat ik hem rond 8 uur op zou halen.

Het zou die nacht -3 graden worden. Ik had me op en top voorbereid: de dekens lagen klaar en mijn 2 kruiken waren beide gevuld met warm water. Tot mijn verbazing heb ik best lekker geslapen die nacht. Alleen de morgen was een beetje koud, maar voor de rest was het prima te doen.


Dinsdagmorgen was het vroeg dag. Ik maakte me klaar en haalde Guus op. De weg naar de Mount Cook Village was erg mooi. Opnieuw was het heel mistig en ineens super helder. We startten de Mueller Hut track.

Tot aan het eerste uitzichtpunt waren dit alleen maar trappen. En geloof me, het waren een heleboel traptreden. Maar het uitzicht was het meer dan waard.

Na het eerste uitzichtpunt begon het echte klimmen. Op een begeven moment waren we zo hoog dat er ook ijs op de track lag. Ik had spikes voor onder mijn schoenen, zodat ik meer grip had, maar Guus had deze helaas niet. Hij besloot dat ik door zou lopen naar de hut en hij op mij zou wachten. Zijn schoenen hadden te weinig grip en hij wilde het risico niet nemen. Ik ging op weg naar de hut. Het was echt een hele gave klim. Het ijs werd sneeuw en het landschap veranderde. Het was echt prachtig! De bergen waren bedekt met sneeuw en er was zelfs een gletsjer te zien. Het was echt een van de mooiste dingen die ik hier heb gezien. Ik weet dat ik dat vaker zeg, maar het was echt heel erg mooi!

Aangekomen bij de hut at ik snel een boterham en besloot ik weer naar beneden te gaan. Guus was aan het wachten en een grote grijze wolk kwam richting de hut. Het duurde niet lang voordat we weer samen op pad waren. Ik verzwikte echter mijn enkel tijdens de afdaling. Gelukkig viel het mee en kon ik nog lopen. Na 6 uur en een kwartier waren we weer bij de auto.

Het meer dat die morgen niet te zien was door de mist, was super helder en een mooie zonsondergang was de bonus van de dag. Een paar jongens die we onderweg tegen waren gekomen, vertelden ons dat een Ranger naar de hut was gelopen om iedereen mee naar beneden te nemen. Er zou de volgende dag namelijk een storm op komst zijn, waardoor mensen de hut niet meer konden verlaten. Guus en ik waren maar wat blij dat we de track die dag gepland hadden en niet een dag later. Ik zette hem af bij zijn werk en ging zelf terug naar de camping. Na het eten dronk ik nog iets in de bar waar ik de dag daarvoor ook was geweest.


Ik had een relaxte woensdagmorgen en haalde Guus weer op. Hij zou meegaan naar Tekapo en vanuit daar teruggaan naar Twizel. Tekapo was erg mooi en het was weer een zonnige dag.

Ik liet Guus achter en reed via Fairlie naar Geraldine. Het waren geen bijzondere plaatsjes, maar Geraldine had wel een leuk café, met een hele gave wc.

Vanuit Geraldine reed ik naar Mount Somers en vanuit daar naar Mount Hutt. Onderweg stopte ik om een paar foto’s te maken.

Uiteindelijk kwam ik uit in Methven, waar ik in een super mooi hostel sliep. De eigenaren waren super aardig! Ze hadden het hostel pas 3 jaar geleden helemaal verbouwd en dat was zeker ook te zien.


Donderdagmorgen reed ik naar de Rakaia Gorge. Het weer was niet heel erg goed, dus ik besloot niet verder dan naar het uitzichtpunt te lopen.

Vervolgens ging ik naar Hamner Springs, waar ik had afgesproken met twee mensen uit Christchurch. Ik had deze Nieuw-Zeelanders kort gesproken in de Haast Pass en ze zeiden dat ik altijd welkom was bij hen in Christchurch. Aangezien ik graag naar de Hot Pools in Hamner wilde gaan en zij daar ook graag kwamen, spraken we daar af. De spa baden waren heerlijk, maar met de mensen werd het steeds ongemakkelijker. Toen zij terug in hun campervan waren en ik met mijn auto naar dezelfde camping zou rijden, besloot ik dat ik beter met een smoesje ervandoor kon gaan. Ik voelde me zo ongemakkelijk dat de avond niet erg gezellig kon worden. Ik vertelde dat ik er ineens vandoor moest, vanwege familie omstandigheden en nam de benen.

Aangezien het al laat was en ik niet ver wilde rijden, kwam ik uit in Rotherham. Een van de meest random plaatsen waar ik in Nieuw-Zeeland ben geweest. Ik sliep in een heel typisch, ouderwets hotel.


Donderdagmorgen reed ik naar Kaikoura. De weg daarnaartoe was erg kronkelig en ik voelde me niet helemaal lekker toen ik aankwam. Ook was het weer te slecht om de hike te doen die ik op de planning had staan. Ik besloot naar de zeehonden kolonie te lopen. Het was veel verder dan gedacht, maar de wandeling deed me goed. Er waren enorm veel zeehonden. Eentje zat in het gras verstopt. Als je verder wilde lopen, kwam je tussen hem en de zee in te staan. Hierdoor werd hij een beetje boos, maar gelukkig bleef hij op afstand.

Terug bij de auto besloot ik een late lunch te hebben verdiend. Ik reed naar een leuk cafeetje. Daarna was ik zo moe dat ik besloot boodschappen te doen en dan naar de camping te gaan. De camping bleek een hottub te hebben, dus daar heb ik zeker even gebruik van gemaakt. Ik maakte pizza als avondeten en ging vroeg naar bed. Het uitzicht van de camping was trouwens ook erg mooi!


Zaterdag besloot ik de Fyffe Hut track te doen, die ik de dag daarvoor niet had gedaan. Het was veel steiler dan gedacht en het schoot niet echt op. Om 2 uur zou er een soort van storm komen. Ik besloot dat als ik om 1 uur nog niet bij de hut zou zijn, ik terug zou lopen. Gelukkig was ik er op tijd en een mooi uitzicht was mijn beloning. Ik voelde de wind harder worden en besloot naar beneden te gaan. Uiteindelijk ging dat veel sneller dan gedacht en heb ik er 3 uur en 40 minuten over gedaan. Op internet stond ongeveer 5 uur, dus ik had het, ondanks de langzame start, best snel gedaan.

Terug bij de auto begon het te regenen. Ik was net op tijd! Ik stapte in en reed naar Picton. Onderweg stopte ik in Ohau. Hier stonden veel auto’s geparkeerd, dus de nieuwsgierigheid won en ook ik zette mijn auto aan de kant van de weg. Ik keek richting de zee en ineens zag ik allemaal zeehonden op de rotsen liggen. Dat is nog eens een leuke verassing.

Ik ging op weg naar Blenheim, at wat en reed door naar Picton. Hier vond ik een camping en na een lekker warme douche, ging ik naar bed.


Zondag was het tijd om terug naar huis te gaan. Ik stond rustig op, maakte ontbijt en parkeerde de auto in het centrum. Ik besloot in een cafeetje wat te gaan drinken. Nadat ik op een bankje in de zon een boekje gelezen had, werd het tijd om een broodje te halen en richting de boot te gaan.

Met heel veel vertraging mochten we eindelijk de boot op. De zonsondergang was prachtig.

Nadat we bijna anderhalf uur later aankwamen dan gepland, reed ik naar huis. Rond 9 uur liep ik het huis in. Ben was nog wakker en schreeuwde van blijdschap zo hard mijn naam dat ook Lizzie wakker werd. Met kleine oogjes kwam ze naar me toe om me ook een flinke knuffel te geven. ‘Imke, you are back’, zei ze met een grote glimlach op haar kleine gezichtje.

In de tijd dat ik weg was, had Lizzie een familiefoto uitgeprint en erbij geschreven: this is Imke - family! Een keer vroeg ze of ze mij kon bellen. Ze was zo verdrietig. Ik vroeg haar waarom zo ineens zo verdrietig was: ze miste mij heel erg. Ook Ben had mij enorm gemist. Ik zou een dag voor zijn verjaardag terugkomen en daar keek hij meer naar uit dan naar zijn verjaardag.

Het was een reis waarin ik heel veel heb gezien, maar ook mezelf heb overwonnen. Ik ben voor twee en een halve week echt alleen op pad geweest en heb er ook nog eens van genoten.


Maandag was het de tiende verjaardag van Ben. Het was een gezellige dag. De kinderen gingen naar school en ik moet zeggen dat dat wel gek was. Ik ging natuurlijk weg toen de kinderen nog niet naar school waren en de ‘bubbel’ er nog was.


Dinsdag ben ik eindelijk weer gaan boksen. Het was heel fijn om weer terug te zijn in de Fightshop. ’s Avonds was er een au pair meeting. Gezellig om iedereen weer te zien. Helaas kreeg ik ook een iets minder leuk telefoontje die avond, waardoor ik thuis toch wel miste.

Dit weekend heb ik rustig aan gedaan. Zaterdagavond ben ik met een paar andere au pairs gaan uiteten. Dat was heel gezellig! Woensdag ga ik op een familie-tripnaar Auckland! Daar heb ik echt zin in!

En ja, jullie lezen het goed! We zijn sinds maandag op dinsdagnacht (van vorige week) naar level 1 gegaan. Dit betekent dat het normale leven zo goed als terug is. De grenzen zijn nog gesloten, maar er zijn op dit moment geen actieve Covid-19 besmettingen! Heel goed nieuws dus!

Ik hoop dat het met jullie allemaal goed gaat. Laat zeker een reactie achter! Vind ik altijd leuk om te lezen.


Liefs,

Imke


Verjaardag, stranden en vrijheid!

Hallo allemaal,

Ik wil even een korte update geven van de afgelopen weken, voordat ik naar het Zuidereiland ga!

5 mei was Lizzie jarig! Ze was al weken af aan het tellen, maar nu was het zo ver. We vierden het met cake, kaarsjes en cadeautjes. Het was een leuke dag!

Donderdag begonnen Andrew en ik aan de lange hike. We reden naar Otaki Forks, vanuit waar we naar Field Hut wandelden. Dit is de plek waar ik maanden geleden al was geweest en waar 5 minuten verder een geweldig uitzicht zou moeten zijn, maar we niet door waren gelopen… Ik hoopte op een mooi uitzicht deze keer, maar ineens betrok de lucht en konden we nog niets zien…

We liepen verder, tot we uiteindelijk bij de sneeuw uitkwamen!

We zijn niet zo ver gelopen als dat we gehoopt hadden, omdat het weer tegenviel. Heel af en toe trok het open, maar dat was steeds net te kort om de camera te pakken… Blijkbaar staan deze bergen daar om bekend. Ze houden je nieuwsgierig naar de uitzichten, zodat je terugkomt ;)

Na ongeveer 6 uur en bijna 20 kilometer gelopen te hebben, waren we terug bij de parkeerplaats. Ondanks het weer was bijzonder om dit deel van de Tararuas te zien!


Het was moederdag in Nederland, maar ook in Nieuw-Zeeland! De kinderen en ik maakten chocolade wikkels voor Anna. Ben was niet al te enthousiast, maar schreef wel iets liefs.

Maandag hoorden we dat we vanaf donderdag naar level 2 zouden gaan. We mogen dus weer reizen, scholen zijn weer open, uit eten is mogelijk etc. Wel moet je nog steeds afstand houden van vreemden en moet je je overal waar je komt inschrijven, zodat ze contact-tracing kunnen toepassen. Het is niet dat ineens alles weer zoals vanouds is, maar er zijn wel weer meer vrijheden. Deze vrijheden brengen natuurlijk ook veel vragen met zich mee: Blijft het aantal besmettingen laag? Wat zijn activiteiten met een laag risico en waar kun je beter nog even mee wachten? Het schipperen tussen deze dingen blijft lastig, maar hopelijk blijft het virus onder controle in Nieuw-Zeeland en is er geen reden om me zorgen te maken.

Woensdag was het tijd voor een familie uitje: het strand!

Donderdag zijn we met een klein groepje au pairs gaan uiteten. Het was erg gezellig om weer met andere mensen te praten (buiten mijn familie hier).

Vandaag ben ik met een paar au pairs naar het strand gegaan. Ook dit was erg gezellig!

De dag dat ik hoorde dat we naar level 2 zouden gaan, heb ik de veerboot naar het Zuidereiland geboekt. Ik ben nu dan ook druk aan het plannen wat ik ga zien en doen. Veel toeristische bedrijven zijn failliet gegaan, dus niet alle plannen kunnen doorgaan. Toch is de schoonheid van het land natuurlijk niet verdwenen in deze 8 weken en hoop ik zoveel mogelijk te kunnen zien!

Mijn vluchten in juli zijn gecanceld. De kans dat ik dan naar huis kom / kan komen is klein… Immigratie heeft nog steeds niet laten weten wat er met mijn visum gaat gebeuren. De onzekerheid blijft dus nog wel even aanhouden… Hopelijk mag dit de pret niet drukken als ik op vakantie ga!


Hopelijk gaat het met jullie allemaal goed! Ik lees nog steeds al jullie lieve reacties op mijn blog!


Liefs,

Imke





Lockdown level 3 en 4

Hallo allemaal,

Hoe gaat het met jullie? Worden jullie al gek van het thuis zitten?

Mijn laatste blogpost schreef ik toen we net in lockdown gingen. Er zijn heel wat weken voorbij gegaan in level 4…

Maandag 20 april hoorden we of we in level 4 zouden blijven of dat we halverwege de week naar level 3 zouden gaan. De regering besloot er een halve week aan vast te plakken en op 28 april naar level 3 te gaan. Hier zullen we voor 2 weken in blijven en dan zal er besloten worden of we naar level 2 gaan.

Wat houdt level 3 in?

  • De regering raadt aan zoveel mogelijk thuis te blijven.

  • Sommige bedrijven mogen weer opereren, maar alleen als ze zich aan de 2 meter afstand-regel kunnen houden.

  • Basisscholen zijn open voor kinderen waarvan de ouders buitenshuis moeten werken.

  • Reizen wordt geminimaliseerd.

  • Je mag naar het strand en de bergen als deze onder jouw regio vallen.

De regels zijn dus een klein beetje versoepeld, maar nog lang niet zoveel dat je kunt zeggen dat we het normale leven terug hebben. De minister-presidente Jacinda zei dat we de economie weer op de gang willen laten komen in level 3, maar ons sociale leven nog niet herpakt wordt. In de komende dagen zullen we gaan zien of het virus nog steeds onder controle is of dat door de versoepelde regels het weer uit de hand dreigt te lopen.

Voor nu blijft de onzekerheid dus nog wel even bestaan. Daar zit ik het meeste mee. Binnen ons gezin is het gezellig en we zorgen goed voor elkaar, maar de onzekerheid speelt regelmatig parten. Hopelijk wordt er snel iets duidelijk over mijn visum, vluchten etc.

Wat er precies gebeurd is op welke dag (qua activiteiten) weet ik niet meer en zou ook wel heel erg saai zijn om te lezen. Daarom hieronder een paar foto’s van deze weken.

De lockdown projecten van Lizzie (Ben wil niet graag op de foto):

Het sporten dat ik probeer vol te houden:

Het lockdown-bakken (we doen dit lockdown-bakken stiekem allemaal ) - Tan Square:

Een eng beest in je gordijn:

Rondjes op de ATV:

Wandelingen maken in de buurt:

Relaxen in het weekend:

Het Andrew-en-Imke-in-lockdown-level (twinning is winning en ja, het level wordt met de dag lager ):

Het thuisonderwijs is in volle gang. De kinderen krijgen iedere schooldag opdrachten van de leraren via hun iPads. Deze opdrachten zijn erg gevarieerd: luisteren naar een boek dat de leraar heeft ingesproken, gekke challenges, verhalen schrijven, rekenopdrachten maken, knutselen etc. Het lastige van thuis les geven, is dat de kinderen in hun eigen omgeving zitten en deze niet geassocieerd wordt met school. Het is dan ook een pittige klus ze iedere dag gemotiveerd te krijgen om aan het schoolwerk te beginnen. Daarnaast nemen ze dingen minder snel van je aan, omdat je geen leraar bent. Dit levert regelmatig strijd op. Ik zucht dan ook opgelucht als het schoolwerk klaar is.

Afgelopen woensdag zijn Andrew en ik eindelijk weer gaan hiken. We deden de No.1 Line, die we eerder ook al eens gedaan hebben. Het was heerlijk om weer in de natuur te zijn. Nadat we het uitzichtpunt bereikt hadden, liepen we nog een klein stukje door. Het pad slecht onderhouden, waardoor we letterlijk omringd waren met planten en bomen. Het was heerlijk!

Voor volgende week staat er ook een hike op de planning, maar deze zal iets moeilijker zijn… Meer dan 20 kilometer lang, waarvan een deel waarschijnlijk in de sneeuw. We moeten nog even afwachten of het weer goed genoeg zal worden, maar ik ben benieuwd!

Ik hoop dat het met jullie allemaal goed gaat. Het zijn geen makkelijke tijden en dat lijkt het nog wel even te blijven…


Stay safe!

Liefs,

Imke

Zuidereiland-trip en lockdown

Hallo allemaal,

Een nieuw verhaal om de tijd te doden!

Bij verveling kunnen jullie natuurlijk ook mijn oude blogposts lezen ;)


Donderdag was het zover: mijn Zuidereiland-trip ging van start. ‘s Morgens was ik heel erg zenuwachtig. Het was misschien nog wel erger dan voordat ik in het vliegtuig naar Nieuw-Zeeland stapte. 12 dagen helemaal alleen reizen, kon ik dat wel?

Ik reed naar Wellington, om vanuit daar met de veerboot naar Picton te gaan. Na een mooie en zonnige oversteek, stapte ik rond een uur of vier van de boot.

Nadat ik een paar boodschappen had gehaald en een rondje had gelopen, reed ik de Queen Charlotte Drive.

De uitzichten op deze kronkelige weg zijn heel erg mooi!

Vanuit de Queen Charlotte Drive, reed ik naar Mistletoe Bay Camping. Ook de weg hiernaartoe was prachtig.

De camping lag aan een mooi baaitje. Terwijl ik mijn avondeten aan het klaarmaken was, raakte ik aan de praat met een Nieuw-Zeelander die ook op de camping verbleef. Het grappige was dat hij in Palmerston North geboren was.

Na een leuk gesprek was het tijd voor de eerste nacht in mijn auto. Het was ruim genoeg om in te slapen.


Na een ietwat oncomfortabel nachtje, was het tijd voor het ontbijt. Vervolgens ging ik een hike doen. De start van de track grensde aan de camping en de eigenaar was zo lief dat ik de auto nog even kon laten staan.

De track startte in een bebost gebied. De wortels van de dikke bomen maakten een soort van natuurlijke trap treden, waardoor het niet al te moeilijk was de heuvels op te lopen.

Door de bomen heen kon ik een stukje van de fjorden zien. Deze hike beloofde wat!

Ik liep uit het beboste gedeelte en kreeg een prachtig uitzicht. Als een kind dat bij elke stap meer van de wereld ontdekt, liep ik de berg op.

Het uitzicht was adembenemend. Zeker een van de mooiste die ik hier in Nieuw-Zeeland heb gezien! Ik videobelde mijn host-familie, zodat die ook even konden meegenieten.

Terwijl ik dit deed, bereikte een andere wandelaar het uitzichtpunt. Nadat we foto’s hadden gemaakt, liepen we samen naar beneden. Het was erg gezellig om even met iemand te kunnen wandelen.

Terug bij de auto, kleedde ik me om en liep ik naar de baai. Hier nam ik een snelle duik in het koude water. Vervolgens sprong ik in de douche, om het zoute water van me af te wassen. Niet veel later was ik klaar om te vertrekken.


Ik reed in ongeveer 2 uurtjes naar Nelson. Onderweg kwam ik het uitkijkpunt van de Queen Charlotte Drive tegen. Dit was zeker even de moeite waard om te stoppen.

In Nelson aangekomen parkeerde ik de auto aan de rand van een park. Het zogenaamde ‘centrum van Nieuw-Zeeland’ zou zich op een van de heuvels in het park bevinden. Ik liep de heuvel op en keek uit over de stad en de zee.

Na dit mooie uitzicht liep ik naar beneden en stapte in de auto. Ik had enorme trek in sushi en dat zou het dan ook worden. Met een gevulde maag reed ik naar een freedom camping. Helaas was deze al vol en moest ik een andere camping zoeken. Uiteindelijk vond ik er een net buiten Nelson. Ik checkte in en maakte me klaar voor mijn tweede nacht in de auto.


De volgende morgen waren de weersvoorspellingen voor de middag erg slecht. Ik besloot dan ook zo snel mogelijk te vertrekken, zodat ik mijn hike rondom de Nelson Lakes nog met mooi weer kon doen. De route was erg mooi en mysterieus.

Aangekomen bij het informatiecentrum gaf de man achter de toonbank mij routeaanwijzingen om aan het begin van een mooie wandeling te komen. Voordat ik bij de start kwam, kon ik het niet laten een selfie te maken met dit prachtige uitzicht.

De wandeling was niet erg heuvelachtig en zou uitkomen bij een enorme waterval. Ik begon met goede moed te lopen. Dit vogeltje bleef achter me aan vliegen voor een hele tijd. Alsof het me gezelschap wilde houden.

Het uitzicht was erg mooi: de bergen weerspiegelden in het water. Na een tijd kreeg ik een sms dat ik een gemiste oproep had van mijn host-vader. Ik had echter geen bereik meer en kon hem dus niet terugbellen. Een beetje bezorgd liep ik door. Ik was ook nog niemand tegengekomen in het volle uur dat ik aan het lopen was, ook dat zat me niet helemaal lekker.

Aangekomen bij de waterval zag ik gelukkig wel een paar mensen. Ik klom over de kleine watervalletjes om de grote waterval beter in zicht te krijgen. Het was prachtig!

De weg terug was een beetje saai zo in m'n eentje, totdat ik bereik kreeg en het appje van mijn host-vader zag… De Nieuw-Zeelandse regering wilde niet meer dat er binnenlands gereisd werd. De kans dat mijn vlucht de volgende week door zou gaan, was erg klein. Ik belde Anna en Andrew op en ze vertelden me dat ik zo snel mogelijk naar huis moest komen, voordat alle verbindingen tussen de eilanden verbroken werden. Ze boekten me op de eerste beschikbare boot terug. Deze ging op maandagavond. Mijn trip zou veel eerder ten einde komen dan gepland. De hele weg terug naar de auto stroomden de tranen over mijn wangen. Ik realiseerde me dat ik het risico van vastzitten op het Zuidereiland niet kon lopen, maar teruggaan vond ik ook helemaal niet leuk!

Terug bij de auto belde ik opnieuw naar huis. Andrew en ik maakte een plan voor de dagen tot en met maandag. Ik reed naar het tweede meer, maar van een mooi uitzicht kon ik niet echt spreken. Het weer was te slecht.

Vervolgens reed ik naar een camping, via de Saddle Hope Lookout. Ook hier was niet veel te zien door het slechte weer.

Op de camping leerde ik een aardig meisje uit Engeland kennen. Na een simpele maaltijd ging ik naar bed, doodmoe van de teleurstelling dat ik terug naar Palmerston North moest.


Zondagmorgen ging ik op weg naar Abel Tasman National Park. Ik zou eigenlijk naar de Westkust rijden, maar dit ging helaas niet door. De route naar Marahau was erg mooi.

Vanuit Marahau startte ik de track. Mijn plan was om naar Apple Tree Bay en terug te lopen. Het zonnetje scheen en de wandeling was prachtig: baaitjes, varens & zee, wat wil je nog meer?

Na een snelle duik in de zee bijApple Tree Bay, ging ik op weg terug naar de auto. Vanuit de parkeerplaats reed ik (via Nelson) naar een camping in Havelock. Dat was een lange, maar noodzakelijke rit. De dag daarna moest ik immers in Picton zijn voor de boot. Ik kon niet overnachten in een plaats die heel ver van Picton af lag.

De mensen op de camping waren super lief. Tijdens het maken van avondeten raakte iedereen met elkaar aan de praat, super gezellig!


Maandagmorgen reed ik via de Queen Charlotte Drive naar Picton.

In Picton parkeerde ik de auto aan het begin van de Snout Track. Deze track duurde ongeveer twee uur en had mooie uitzichtpunten.

Toen ik terugkwam bij de auto zag ik dat ik een appje van mijn host-ouders had. Ze zeiden dat Nieuw-Zeeland binnen 48 uur in een lockdown zou gaan en ik zo snel mogelijk naar de boot moest. Dit deed ik dan ook en zo vroeg mogelijk stond ik in de rij voor de check-in. Blijkbaar was er sprake dat de boot helemaal niet meer zou varen… Andrew had het bedrijf wel vijf keer gebeld om er zeker van te zijn dat ik thuis zou komen. Gelukkig had hij mij niet verteld dat er een kans was dat de boot niet zou varen, want dan was het stresslevel wel omhoog geschoten.

Na een paar lange uren wachten, mocht ik eindelijk de boot op. Rond een uur of 7 vaarden we richting het Noordereiland. Om 10 uur kwam ik dan eindelijk aan land. Het was nog twee uur rijden naar huis. Best wel lang, zo laat op de avond, maar ik wilde niets liever dan thuis komen.


Dinsdagmorgen liep ik het huis in. De kinderen knuffelden me bijna dood. Ze hadden mij heel erg gemist. Anna en Andrew waren ook super blij om mij te zien. Ze hadden zich heel erge zorgen gemaakt of ik wel thuis zou komen.

Vanaf deze dinsdag begon mijn lockdown eigenlijk al. We hadden nog anderhalve dag voordat de officiële lockdown inging, maar we wilden geen risico lopen en bleven thuis.

We zitten op level 4. De regels die hieraan verbonden zitten zijn de volgende:

  • Je moet zoveel mogelijk thuis blijven, uitzonderingen zijn naar de supermarkt gaan en een frisse neus halen in de buurt. Dit mag alleen met mensen van je eigen huishouden. Als je onderweg mensen tegenkomt, moet je 2 meter afstand houden. Je mag niet naar het strand gaan of de bergen in.

  • Scholen en bedrijven zijn gesloten.

  • Reizen wordt geminimaliseerd.

  • Er moet zo min mogelijk aanspraak gemaakt worden op de gezondheidszorg voor andere dingen dan het Coronavirus. Dit betekent dat ik bijvoorbeeld niet mag gaan mountainbiken, omdat dit voor ongelukken kan zorgen. Hetzelfde geldt voor autorijden, dit wordt tot een minimum beperkt.


Lizzie riep op dinsdag al dat ze zich verveelde. Het was dag 1 van mijn lockdown en ik zou het niet volhouden als ik de komende vier weken (op z’n minst) met een verveeld kind thuis zou zitten. Daarom maakte ik een schema voor de dag. De kinderen kunnen zelf kiezen wat ze wanneer willen doen. Het is niet dat ze gedwongen worden alles te doen, maar als ze zich vervelen, kunnen we naar het schema wijzen. Dan is er altijd wel iets om te doen.

Tot nu toe werkt dit heel erg goed! We zijn iedere dag met yoga begonnen. Lizzie lag er al helemaal klaar voor in haar onesie :)

Af en toe worden er wat school taakjes gedaan. Ben en ik hebben vrijdag een experiment gedaan. Via een app stuurde hij de resultaten, inclusief foto’s, naar zijn lerares. Deze was super enthousiast!

Andrew heeft een bokszak gekocht net voor de lockdown, zodat we onze training thuis kunnen voortzetten.

Een blokje rondom het huis rennen mag gelukkig wel. Dit hebben we gisteren gedaan.

Tot nu toe is de sfeer thuis goed. De kinderen zijn redelijk ontspannen en vermaken zich over het algemeen wel. Hoe dit over vier weken is, zien we dan wel weer.


Ik heb besloten om nog niet terug te komen naar Nederland. Naar het vliegveld gaan en in een vliegtuig stappen, brengt heel wat risico's met zich mee. Om nog maar niet te spreken over de overstap. Daarnaast kunnen ze me hier goed gebruiken. In Nederland heb ik geen school en werk, dus zou ik me alleen maar vervelen.

Ik weet niet of ik in juli al naar huis kan en wil komen. De vluchten zijn momenteel (naast risicovol) onbetaalbaar. De hele wereld staat op de kop en niemand weet hoe snel de ontwikkelingen zullen gaan en wat dit betekent voor het reizen.

Nieuw-Zeeland heeft minder besmettingen dan Nederland, maar forceert toch iedereen om thuis te blijven. Ik hoop dat dit de verspreiding van het virus tegengaat en dat we snel ons normale leven terughebben.


Hopelijk gaat het met jullie allemaal goed! Het zijn geen leuke tijden, maar we moeten er allemaal even doorheen bijten. Blijf zoveel mogelijk bij anderen uit de buurt en let allemaal een beetje extra op jezelf én elkaar.

Facetimen, Skypen en bellen via Whatsapp kan natuurlijk wel. Dat is net zoveel contact als ik het afgelopen half jaar met jullie kon hebben. De heimwee wordt hierdoor wel minder erg. Bovendien heb ik meer werk dan normaal hier. Dus ik blijf wel bezig ;)


Stay Safe!

Liefs,

Imke

Hikes, Forgotten Highway & Napier

Hallo allemaal,

Terwijl jullie lekker Vastelaovend aan het vieren waren, zat ik hier toch wel met heimwee… Het was een lastige week, waarin ‘overleven’ op de planning stond in plaats van ‘genieten’. Maar… dat ik dit nu online zet, betekent dat ik nog leef! En ik weer verder kan met het genieten.

Vrijdagavond ben ik met Jule en Cecilie uitgegaan, zodat ik mijn gedachten even kon verzetten.

Mijn host-familie wist dat ik het moeilijk zou hebben in de ‘Vastelaovestiéd’. Andrew had daarom een flinke hike gepland voor zaterdag. Deze zou zo steil zijn, dat ik niet eens aan de Vastelaovend kon denken.

We reden naar het begin van de track, waar we de auto parkeerden. We moesten tien keer een rivercrossing doen, voordat de hike echt begon. Dit betekende: natte schoenen! Nadat we alle tien de crossingen gedaan hadden, trokken we een paar droge sokken en schoenen aan en gingen op pad. Het was een pittige klim naar boven.

Aangekomen bij de hut, moest ik naar het toilet. Het was een van de smerigste dingen die ik ooit gezien had. Andrew vond het zo grappig dat hij het niet kon laten even een foto te maken. Deze laat ik voor iedereen toch maar achterwege ;)

Net voor de top werd de grond heel modderig. We moesten dan ook erg voorzichtig zijn en continu opletten waar we onze voeten plaatsten. Er waren zelfs stukken waar kleine watervalletjes over het pad naar beneden stroomden. Het landschap werd mysterieus en magisch.

De top had een mooi uitzicht over Kapiti Island aan de ene kant en de bergen aan de andere kant. De lucht was niet heel erg helder, maar het uitzicht was toch erg mooi.

De weg naar beneden was erg steil. Ik was voorzichtig, maar slipte en gleed van het pad af. Ik viel in een soort van klif, maar kon me nog op tijd ergens aan vastgrijpen. Omdat het geen gevaarlijke situatie was, begon Andrew keihard te lachen. Pas toen hij uitgelachen was, hielp hij me overeind. Buiten een paar schaafwondjes, was ik helemaal oké en ik kon er zelf ook om lachen.

Terug beneden stonden er nog vier rivercrossings op ons te wachten. Ongeveer 5 uur nadat we begonnen waren, stapten we in de auto en reden terug naar huis.


‘s Avond was ik ergens uitgenodigd voor een BBQ. Vervolgens was het tijd voor een ‘toga-party’. Ik trok een witte playsuit aan (ik dacht dat ik niet zou gaan, dus had geen toga gemaakt) en fietste naar de club. Het was een speciaal feest, georganiseerd voor de eerstejaars studenten. Gelukkig konden wij ook naar binnen. Het was gezellig!


Maandag begon mijn host-vader weer met het geven van colleges. Ik vond het wel leuk om te komen kijken, dus reed naar de universiteit. Omdat het het eerste college van het nieuwe schooljaar was, stelde Andrew zich voor aan zijn studenten. Ook liet hij een familiefoto zien. Hij zei: ‘this is my wife and these are my kids. Those two are my own and she is my daughter from another father’. Ik moest stiekem erg lachen, maar voelde me ook wel opgelaten in een collegezaal te zitten, waar iedereen naar jou foto aan het kijken is.

Een collega van Andrew had mij uitgenodigd zijn colleges bij te wonen, aangezien deze heel erg goed aansluiten op mijn studiekeuze. Maandagmiddag had ik het eerste college en woensdag het tweede. Vanaf nu ga ik proberen enkele woensdagmiddag colleges te volgen. En ik weet het… ik heb niet voor niets een tussenjaar, maar jullie kennen mij… ik laat dit soort kansen niet gauw schieten ;)


Woensdagmiddag rond een uur of twaalf was de Vastelaovend eindelijk voorbij. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat het afgelopen was. Omdat ik nogal moeite heb met het verschil in de uitspraak van de woorden hat en head, dacht Andrew dat ik zei dat het hoofd van de prins om twaalf uur af wordt gehakt. In plaats van: de hoed wordt afgenomen.

Toen we om één uur klaar waren met boksen, vroeg Andrew: ‘so it’s over now? The head is taken off? The prince is dead?’ Ik wist precies wat hij bedoelde en begon te lachen: Vastelaovend was eindelijk voorbij!


Donderdag hadden de kinderen een zwemsportdag met school. Deze werd gehouden in het zwembad van het militaire kamp. Ik moest heel officieel mijn rijbewijs laten zien, voordat we naar binnen konden. Voor Ben zijn dit soort activiteiten best moeilijk, omdat het heel erg rumoerig en ongestructureerd is. Hij deed erg zijn best zich groot te houden en toen het zijn beurt was, zwom hij erg goed. Ook Lizzie deed een ‘good job’. Als Au Pair ben je dan stiekem toch wel erg trots op ‘jouw’ kinderen.


Anna was vanaf donderdag tot en met zondag in Sydney, dus ik hielp extra veel met de kinderen en het huishouden. Zaterdag nam Andrew deel aan de Race to the Brewery. Twee teams van de Fightshop deden hier aan mee en de deelnemers moesten stukken rennen, wandelen of fietsen. Nadat Andrew zijn stuk gerend had, haalden de kinderen en ik hem op en reden we naar de brouwerij. Hier kwamen allebei de teams heen, om te finishen en een lekker biertje te drinken.

‘s Avonds kwamen een paar mensen van de Fightshop naar ons huis voor een BBQ. Het barbecueën houdt niet op hier haha.

Zondag was het een relaxte dag. Ik bakte brownie met Lizzie en speelde met haar en Ben. Na de zwemles downloade ik Pokémon Go op mijn telefoon. De kinderen vonden dit geweldig!


De donderdag in de week daarop, hielp ik in de morgen mee op een basisschool. Ik kende een van de leerkrachten en deze was erg enthousiast om mij een handje te laten helpen. Het is heel erg interessant om de verschillen te zien tussen Nederlandse en Nieuw-Zeelandse scholen. De kinderen lopen hier bijvoorbeeld op hun blote voeten naar de bibliotheek, die eigendom van de school is. Ook hebben bijna alle basisscholen een eigen zwembad om zwemlessen in te geven.

Deze donderdag 5 maart waren Anna en Andrew 20 jaar getrouwd. Daarom bakten Andrew en ik een lekkere taart en kregen we heerlijk eten van een Mexicaans restaurant.


Vrijdagavond was de laatste mogelijkheid om uit te gaan met Jule, voordat ze naar het Zuidereiland vertrok. Dat moest natuurlijk gebeuren in de Irish pub in Feilding!

Zaterdag gingen Andrew en ik op pad voor een korte hike. Het was ongeveer 5 kilometer in totaal, maar best steil. Het uitzicht was het zeker waard!

De laatste dag van Jule in Feilding was aangebroken en Andrew en ik reden die zondag naar haar huis. Hier kwamen al haar vrienden bijeen om afscheid te nemen. Dat was toch wel een beetje emotioneel: Jule stond vanaf mijn eerste week altijd voor mij klaar, dan is afscheid nemen niet makkelijk…


Omdat ik twee weekenden in korte tijd werkte, kreeg ik dinsdag en woensdag vrij om de Forgotten Highway te rijden. Dit is een prachtige rit vanuit Stratford naar Taumarunui. Onderweg zijn we regelmatig gestopt om foto’s te maken.

In de Republiek van Whangamomona kreeg ik een stempel in mijn paspoort. Na een leuk gesprek met twee Duitse reizigers, reden we naar een waterval, die helaas helemaal opgedroogd was…

Vanuit Taumaranui reden we naar een camping in de buurt van Tongariro National Park. We wilden de Tongariro Crossing de dag erna doen. Na een nachtje geslapen te hebben in de auto, bleken de weersvoorspellingen voor de woensdagmiddag te slecht te zijn. We besloten een andere hike te doen, die niet gevaarlijk was met slecht weer.

Na een korte autorit met een prachtig uitzicht op het National Park, begonnen we aan de hike.

Het koste ons in totaal een dikke 4 en een half uur. Helemaal natgeregend kwamen we terug bij de auto. Nadat we ons omgetrokken hadden, reden we naar huis. Onderweg kwamen we een waterval tegen, zo gaat dat in Nieuw-Zeeland!

Bij thuiskomst, zei Lizzie wel tien keer hoeveel ze van me hield: ze had me gemist :)


Vrijdag stond er weer iets leuks op de planning: Napier! Er was een paardenevenement aan de gang en Anna wilde hier graag naartoe.

We verbleven twee nachtjes in een mooi Airbnb. Zaterdagmorgen liep ik een kort rondje in de buurt en genoot van prachtige uitzichten.

Daarna zetten we Anna af en reden Andrew, de kinderen en ik naar het strand! Ik genoot van de zon, het zwemmen en het zand in mijn haar.

‘s Middags gingen Lizzie, Andrew en ik naar de speeltuin.

Daarna kon ik mijn plannen voor mijn Zuidereiland-trip afmaken. Na een geslaagd weekend, reden we zondagmorgen terug naar huis.


En ja, jullie lezen het goed: mijn Zuidereiland-trip! Komende donderdag rijd ik met onze nieuwe (speciaal voor het Zuidereiland aangeschafte) auto naar Wellington en stap ik op de boot naar Picton. Vanuit daar ga ik hopelijk een hele mooie reis maken langs de Westkust. De auto is groot genoeg om in te slapen, dus in de avonden ben ik op campings te vinden.

De komende dagen ga ik me goed voorbereiden op deze 12-daagse trip!


Ik hoop dat mijn blogpost deze keer lang genoeg is om wat tijd te doden met alle restricties in Nederland. Het virus veroorzaakt hier vooral angst, maar gelukkig nog niet veel schade. Toch kan dat uit het niets omslaan. Hoe en wat er hier allemaal gaat gebeuren, weet ik dus allemaal ook niet.


Hopelijk houden jullie het uit daar!


Liefs,

Imke







Familie-vakantie, concert & surfen!

Hallo allemaal,

Ja, het heeft even geduurd… De kinderen hadden vakantie, dus ik had minder tijd om mijn verhalen te schrijven en alle foto’s uit te zoeken. Het leven hier is echt heel zwaar ;)

Helaas zijn er technische mankementen met deze website... Er zijn heel wat meer foto's te vinden onder 'Foto's en '6 Januari t/m 17 februari'. Check deze dus ook even!


Maandagmorgen 6 januari werden alle koffers in de auto geladen. We gingen op vakantie! Allereerst reden we naar de ouders van Andrew in Kapiti. Hier wandelden Anna en ik in het Queen Elizabeth Park. Het was prachtig! Heuvels en weilanden aan de ene kant & het strand aan de andere kant.

Vanuit Kapiti reden we naar het vliegveld inWellington. Hier kregen de kinderen geen genoeg van de gigantische draak die ons op stond te wachten bij de bagageband. Ook de roofvogels aan het plafond van de vertrekhal vielen in de smaak. Wat iets minder gunstig was, was dat net voordat we gingen boarden omgeroepen werd dat het kon zijn dat we niet landen in Dunedin. Mocht het weer zo slecht zijn dat landen geen optie was, dan zouden we terugvliegen naar Wellington. Na nagedacht te hebben, besloten we toch het vliegtuig in te stappen. Met vertraging en een baby op schoot kwamen we gelukkig veilig aan in Dunedin. De passagier naast mij had zo’n schattig kindje dat ik het niet kon laten haar te vragen het even vast te mogen houden. Zij was alleen maar dankbaar, aangezien een draagzak omdoen en tegelijkertijd een baby in je handen hebben niet helemaal werkt.

Vanuit het vliegveld reden we in onze huurauto naar het AirBnB in Dunedin.

Dinsdag reden we naar Kakanui om familie van Andrew te ontmoeten. Het waren allemaal super lieve mensen! We kregen een lekkere lunch voorgeschoteld. Wij hadden natuurlijk ook eten meegenomen. Zo hoort dat in de Nieuw-Zeelandse cultuur! Ik houd wel van lekker eten dus ik kan me zeker vinden in deze traditie ;) De familieleden hadden allemaal jonge kinderen, dus toen ik (opnieuw) twee baby’s vast mocht houden, was mijn dag al geslaagd.

Na de lunch gingen we op weg naar de zus van Anna. Zij woont op een prachtige plaats op het Zuidereiland! Onderweg stopten we bij de Moeraki Boulders. Een van de toeristische attracties hier in Nieuw-Zeeland.

Aangekomen bij Nikki, was het tijd om uit te rusten én om kennis te maken met Louis & Frank. Dit zijn de huisdieren: een alpaca en een schaap. Op een of andere manier vond ik het lastig een band op te bouwen met Louis… Hij begon elke keer te spugen.

Woensdagmorgen maakten Andrew, de kinderen en ik een korte wandeling in Waipiata. De uitzichten waren (opnieuw) prachtig! De kinderen vonden het echter geen succes… Zij wilden zo snel mogelijk terug de auto in.

Tegen de middag begonnen Andrew en ik aan een wandeling. Vanwege de blaar die maar dooretterde (opgelopen de zaterdag voor de vakantie), dachten we maar een klein stukje te gaan. Vanuit het uitzichtpunt zagen we de groene heuvels en het weidse landschap. Het was zo mooi dat ik niet al terug wilde lopen en we gingen verder. Op een begeven moment kwamen we een hek tegen: onbevoegd terrein. Andrew en ik besloten de gok te wagen en we klommen over het hek. Dit was de beste keuze van die dag! Het landschap was zo ongelooflijk mooi en er was zoveel variatie!

Andrew en ik maakten ons rondje af en reden terug naar Nikki’s huis. Vervolgens reden Lizzie, Andrew en ik naar Ranfurly om op het schoolplein van Nikki’s school te spelen. Nadat we naar de supermarkt waren geweest, reden we terug.

Donderdag zetten Anna, de kinderen en ik Andrew af voor zijn hike. Wij reden door naar Alexandra. Hier gingen we naar het museum. Dit was het meest random wat ik tot dan toe in Nieuw-Zeeland gezien had. Het bestond uit voorwerpen die mensen uit de buurt geschonken hadden, wat voor een eigenaardige combinatie zorgde.

Na deze bijzondere ervaring ;) was het tijd voor lunch en de ‘shaky bridge’. Vervolgens reden we terug naar St Bathans, waar de kinderen stenen in Blue Lake gooiden. Toen Andrew terugkwam van zijn hike, plonsde hij in het water. Ook ik besloot in nummer 1 van de meren te zwemmen. Andrew had mij uitgedaagd: als ik in 5 van de 6 'lakes' op vakantie zwom, kreeg ik nieuwe renschoenen. Het water in alle meren was ijskoud, omdat het vanuit de gletsjers komt.

Terug in Nikki’s huis, vroeg Mark (man van Nikki) of ik de daaropvolgende avond in zijn pub mee wilde helpen. Ze kwamen een persoon tekort. Natuurlijk kon ik geen nee zeggen en de deal was gemaakt.

Vrijdagmorgen gingen we curlen. Ook dit was een van die random dingen hier in NZ. Na een vage instructievideo en een veel te lange uitleg van een van de medewerkers konden we eindelijk beginnen. De kinderen waren het op dat moment al moe. Andrew en ik besloten wel nog een potje te spelen. Natuurlijk won ik ;)

‘s Middags reden Andrew en ik naar een andere mountainrange. De berg die we op wilden klimmen, lukte qua tijd niet. We besloten daarom maar gewoon omhoog te gaan. Dit ging vrij goed totdat we bij een stuk kwamen waar een klif achter zat. Ik wilde verder omhoog lopen, maar Andrew zei dat hij niet zou kijken en het echt niet aanraadde. Toen ik zijn ongeruste gezicht zag, besloot ik niet verder te gaan en we daalden af. Ik zocht steun bij een steen die ongeveer twee keer zo groot was als mijn hoofd. Deze rolde echter weg en viel ver naar beneden… Op dat moment begreep ik waarom Andrew me niet verder had laten lopen en dat er een grote slip was...

Gelukkig kwamen we veilig beneden en we haasten ons naar de pub, zodat ik mijn ‘shift’ kon beginnen. Het was vanaf moment één super druk en chaotisch. Mijn taak was het doen van de afwas, maar ineens moest ik ook eten wegbrengen. Daar liep ik dan in een pub waar ik één keer eerder was geweest met eten in mijn hand waarvan ik geen idee had wat het was en waar het heen moest. Als je in NZ iets besteld, krijg je een nummer mee, dat je op jouw tafel zet. De tafelnummers veranderen continu… Niet echt handig dus.

Het was de drukste avond die de pub ooit had gehad: 6 vaten bier waren erdoorheen gegaan en 300 maaltijden uitgeserveerd. Nadat ook het personeel wat gegeten had, werd ik bij het huis van Nikki afgezet. Moe stapte ik mijn bed in. Daar lag het liefste briefje ooit: ‘I love you’ ~ Lizzie

Zaterdagmorgen pakten we onze spullen en reden we naar Wanaka. Onderweg stopten we in Clyde. Daarna hadden we lunch met vrienden van mijn host-ouders in Bennockburn. Natuurlijk moest ik ook even op de foto met het fruit in Cromwell.

In Wanaka hadden we een prachtig AirBnB. Ik zou er zo in kunnen wonen! Nadat de kinderen gesetteld waren, pakte ik mijn camera en liep ik naar het meer met de bekende boom (Wanaka Tree). Er was een storm op komst, waardoor er een mysterieus landschap ontstond.

Terug in het AirBnB vroeg Andrew of ik Royce Peak wilde gaan beklimmen. Hij kon niet met me mee vanwege de tijd, maar het zou goed te doen zijn in mijn eentje. Ik kon deze kans niet laten gaan. Opnieuw tapeten we die eeuwige blaar in en ik zette mijn wekker om 4:30 uur…

Om 5 uur ‘s morgens bracht Andrew me naar het begin van de track. Het was nog donker en ik liep het eerste stuk dan ook met een lamp op mijn hoofd. Het was een prachtige hike! De zonsopgang boven het meer was spectaculair. Ik had echter niet goed gepauzeerd en gegeten en gedronken, waardoor het vrij pittig was, maar zo de moeite waard! Na twee uur kwam ik bij het bekende viewpoint. Toch wilde ik verder naar de top. Vanuit hier had ik een 360 graden uitzicht dat aan alle kanten even speciaal was!

Het was een van de hoogtepunten (letterlijk en figuurlijk) in Nieuw-Zeeland tot nu toe. Check dus zeker even de foto's!

Om 10 uur (precies 5 uur later) was ik weer beneden en mijn liefste Nieuw-Zeelandse familie stond me op te wachten. Snel kleedde ik me om en doken Andrew en ik in Lake Wanaka. Het was ijskoud! Snel reden we door naar Hawea, waar het tijd was voor meer nummer 3. Het was woester dan de zee vanwege een sterke wind. Ik werd dan ook flink onderuit gehaald, maar: nummer 3 was in de pocket!


We reden naar Queenstown. Onderweg hadden we lunch bij het Cardrona Hotel. De route was opnieuw prachtig. Anna en Andrew stopten regelmatig, zodat ik foto’s kon maken en van de uitzichten kon genieten.

Bens iPad had het in Central Otago begeven. Onze eerste stop in Queenstown was dan ook het kopen van een nieuwe tablet. Lizzie en ik bleven in de auto wachten. Dan heb je wat: ik zette Lizzie achter het stuur. Zij vond het geweldig haha.

Ik wilde heel graag in de gondola in Queenstown. De rest van de familie was echter niet zo enthousiast. Toch wilden ze mij de kans geven en zetten me af bij de kassa. Op het allerlaatste moment besloot Lizzie toch mee te gaan. Met z’n tweeën stapten we in een karretje. Lizzie vond het geweldig! Ze keek haar ogen uit. Boven aangekomen was het uitzicht nóg veel mooier!

Vanuit Queenstown reden we naar Kingston: het was weer tijd voor een duik in een meer. Ook Lake Wakatipu was super koud! En het aantrekken van een nog natte bikini helpt daar niet echt bij ;)


We reden door naar de boerderij van een vriendin van Anna. Toen we eindelijk aankwamen, bleek er geen wifi te zijn… Hier hadden de kinderen het toch wel heel moeilijk mee.

De volgende morgen reden we dan ook naar het dorp, zodat de kinderen wat dingen konden downloaden. Vervolgens bekeken we het prachtige meer bij Te Anau. Ik weet zeker dat dit een van de mooiste plekken op aarde is!

Terug op de boerderij, was het tijd voor een ritje op de tractor. Ik mocht zelf rijden! Daarna kregen we een rondleiding over de boerderij. We gingen een weiland in en opeens stonden er 600 koeien om ons heen. Dat had ik nog niet meegemaakt ;)

Dinsdagmorgen zette Andrew mij af in Te Anau. Hier nam ik een watertaxi naar de andere kant van het meer.

Daar startte ik met mijn wandeling naar de Luxmore Hut (dit is een deel van de bekende Kepler Track). Andrew zou de auto bij het begin van de track (6km verder) parkeren en naar de top van Luxmore rennen. Onderweg naar boven haalde hij mij in.

Ongeveer twee uur nadat ik gestart was, kwam ik aan bij de hut. Daar zag ik een prachtige Kea.

Ik liep door naar de grotten, maar ik durfde er niet te ver in te gaan in mijn eentje.

Vervolgens begon ik aan mijn tocht naar beneden. Andrew haalde mij opnieuw in en vanuit toen liepen / renden we samen naar de parkeerplaats.

Voordat we daar aankwamen was het tijd voor duik nummer 5! We hadden het zo warm van het rennen dat we niet zo veel moeite hadden met het koude water.

‘s Avonds hadden we een BBQ in het huis van Anna’s vriendin. Nadat ik de kinderen in bed had gelegd, was het tijd om te gaan slapen.

‘s Morgens gingen we op weg naar Bluff: het zuidelijkste puntje van het Zuidereiland. Onderweg stopten we bij een oude brug en enkele uitzichtpunten.

In Bluff had ik de tijd zelf een rondje te lopen. Ik was nog zo moe van de Kepler dat ik een korte wandeling uitzocht. Mijn blaar was nog steeds niet geheeld en ik besloot op de slippers (hier noemen ze het ‘jandals’) te gaan.

Nadat ik de vuurtoren en het zuidelijkste punt had gezien, liep ik de heuvel op.

Het pad ging door een mooi bos en ondanks de vermoeidheid was het de moeite waard.

De terugweg was echter geen succes… Het was veel verder dan gepland en ik moest aan de kant van de weg lopen. De bochten waren erg scherp en onvoorzichtige automobilisten zouden mij misschien over het hoofd zien. Toch was het de snelste optie en besloot ik door te lopen. Gelukkig kwam ik veilig beneden en liep ik terug naar het AirBnB.

Vanuit Bluff reden we op donderdag naar Dunedin via de Catlins Forest. Hier stopten we bij de Niagra Falls. Deze naam is een grap, omdat de waterval de kleinste van NZ is.

We stopten bij een leuk café, waarna we doorreden naar een uitzichtpunt in de Catlins.

Vervolgens was het tijd voor een echte waterval.

Aangekomen in Dunedin bleek het AirBnB heel dicht bij het strand te liggen. Het was dan ook tijd voor een korte wandeling. De zee was erg wild en de golven hoog. Op momenten scheen de zon er zo op dat er een regenboog te zien was. Dit was magisch!

De volgende morgen liepen Andrew, Ben en ik een rondje over het strand.

Vervolgens werd ik afgezet om de ‘highlights’ van het centrum van Dunedin te kunnen bekijken. Dit waren er (zoals in de meeste steden hier) niet zo veel.

Andrew en de kinderen pikten mij weer op en het was tijd voor een ijsje op het strand.

Daarna zetten ze mij af bij Tunnel Beach. Dit was heel mooi, maar als je door de tunnel liep nog veel mooier! Na een lang gesprek met twee Nederlanders die ik op het strand ontmoette, liep ik snel de berg weer op.

‘s Avonds kwamen kennissen van Andrew en Anna bij ons eten. Dat was erg gezellig!

Zaterdagmorgen reden we naar het vliegveld en vlogen we terug naar Wellington. Daar aangekomen wilden mensen op de foto met een paar andere passagiers uit ons vliegtuig. Ik vraag me nog steeds af wie het waren en waarom mensen met hen op de foto wilden.

Vanuit Wellington reden we naar Kapiti om Andrews ouders hallo te zeggen en we vervolgden onze weg naar huis.

De vakantie was voorbij en het uitpakken en de was en boodschappen doen, kon beginnen.


Zondag en maandag was ik vrij. Ik hielp Andrew met het opzetten van het zwembad. Dit is vrij groot, omdat er allemaal regels van de regering aan verbonden zitten. Het moet heel ondiep of juist zo hoog dat peuters er niet zomaar in kunnen klimmen. Ze controleren dat zelfs met drones…

Twee Nederlanders die ook in Palmy wonen, kwamen naar mijn huis voor een BBQ. Dat was heel gezellig! Maandag kon ik eindelijk weer naar de Fightshop om te boksen. ‘s Middags ging ik met wat andere Au Pairs naar het strand.

Op woensdag gingen we naar Kapiti Island. Andrews ouders en Jule gingen ook mee. Vroeg in de morgen reden we naar Kapiti, waar we in een boot stapten en vanwaar we naar het eiland werden gebracht.

Eerst kregen we een uitleg over de vogels en dieren op het eiland. Vervolgens begonnen we de wandeling naar de voederplaats. De kinderen klaagden de hele weg, maar hebben het wel gedaan!

Jule en ik liepen door naar de top, waar we totaal geen uitzicht hadden… We konden niet eens zien hoe hoog we waren.

Nadat we ons naar beneden hadden gehaast en ik ook nog op mijn billen was gevallen (door die haast), lieten Andrews ouders mij een Takahe zien. Deze is heel zeldzaam!

Na deze bijzondere ervaring, stapten we op de boot en vaarden we terug naar het vasteland. Vanuit daar reden we terug naar huis.

Donderdag 23 januari verzamelden een paar andere Au Pairs en ik in Feilding om de verjaardag van een van ons te vieren. Dat was super gezellig!

Zaterdag was het eindelijk zover: het concert van Six60! Deze Nieuw-Zeelandse band heeft heel wat hits hier. Tegen de middag reden Jule, Pauline, Leonie en ik naar Wellington. We dropten onze spullen in het hostel en zochten een restaurantje om snel iets te eten. Daarna stapten we in de auto en wilden we naar Lower Hutt rijden, waar het concert plaatsvond. Het duurde echter een kwartier om de auto uit de parkeerplaats te krijgen…

Toen het eindelijk gelukt was, gingen we op weg. Aangekomen in Lower Hutt konden we geen parkeerplaats vinden… Het was zo druk dat we zelfs aan mensen vroegen of we de auto op hun oprit konden zetten. Helaas ging dat feest niet door. Uiteindelijk vonden we een gratis plek, die ook nog eens heel dichtbij het concertterrein was. Win-win dus!

Eenmaal op het terrein, zochten we een super chille plek uit. Het voorprogramma begon rond zes uur. Paige en Mitch James waren leuk, maar Drax Project was nog veel beter! Ik heb deze band ook al met oud op nieuw gezien en ik ben nog steeds verliefd. De sfeer was heel goed en relaxed! Alsof we op een festival stonden in plaats van op een concert. Rond negen uur begon Six60. Ook zij waren erg goed!

Terug in het hostel bleek dat we een aardbeving gemist hadden. Dat gebeurd hier wel vaker en ik heb er nog nooit een gevoeld. Leonie en ik besloten naar bed te gaan terwijl de twee andere nog uit gingen. ‘s Morgens gingen we naar een pub voor een lekker English Breakfast. Daarna reden we Mount Victoria op en genoten we van het uitzicht.

Terug in Feilding aten we een dik ijs en zette ik iedereen af. Het was weer heerlijk om thuis te zijn.


Dinsdag bakte ik samen met Anna een taart voor mijn verjaardag. Het was een hele klus!

Woensdag 29 januari was het zover: mijn verjaardag in Nieuw-Zeeland. ‘s Nachts was ik al gebeld door pap en mam en ‘s morgens kreeg ik hele lieve cadeautjes van mijn familie hier. Ook hadden ze een speciaal ontbijt voor mij gehaald, zo lief!

Om 12 uur ging ik boksen met Andrew. Na de lunch (de heerlijke, zelfgemaakte chocoladetaart) gingen we met z’n allen naar het strand. Het is heel bijzonder om mijn verjaardag hier in de zomer te vieren met mensen waar ik heel veel van ben gaan houden!

Op het strand vonden we een gewonde vogel. We probeerden het diertje te redden en reden naar de dierenarts, maar het overleed in de auto.

Thuis aangekomen, maakten we ons klaar om uit te gaan eten bij Brew Union. Andrew liet een speciale verjaardagscocktail voor me maken en het eten was heerlijk!

Ik ben in Nieuw-Zeeland en had nog nooit Lord of the Rings gekeken. Daar moest verandering in komen… Mijn verjaardag was een goede dag om dit te doen.

Het was een hele fijne dag!


Donderdag gingen de kinderen weer naar school. Natuurlijk waren ze een beetje gespannen voor het nieuwe schooljaar, maar uiteindelijk hadden ze een fijne dag. Ik ben gaan lunchen met iemand van de Fightshop. ‘s Avonds nam ik afscheid van het Nederlandse meisje hier in Palmy. Ze is klaar met het deel van haar studie dat ze hier deed en is op het moment aan het reizen door dit prachtige land!

Vrijdagavond was het tijd om uit te gaan in Feilding samen met de andere Au Pairs.

Zaterdag was het ‘matchday’. Er waren bokswedstrijden en twee mensen van de Fightshop namen deel. Andrew en ik besloten te gaan kijken en reden rond een uur of twaalf naar Hastings. Het was heel warm: meer dan 30 graden! We kwamen uit op een of ander afgelegen industrieterrein aan de rand van de stad. Andrew zei dat hij nog nooit een wedstrijd had gezien die zo afgelegen en vaag was. Ook waarschuwde hij mij dat ik niemand in de ogen kon kijken als ik in mijn eentje was. Er komen blijkbaar nog wel eens wat types op deze wedstrijden af…

Allereerst waren de kinderen aan de buurt. Toen een jongetje van 7 een bloedneus had opgelopen door een flinke klap, wilde ik het liefst weglopen. Het was niet helemaal mijn ding, maar daarentegen wel een hele ervaring om te zien hoe zo iets gaat. Naarmate de tijd verstreek, werden de boksers ouder. Beide leden van de Fightshop wonnen hun gevecht. Iedereen was super blij! Het is echt een hechte club mensen in de Fightshop en bij zo’n wedstrijd komt dat zeker naar voren.

Na de wedstrijd gingen Andrew en ik richting huis. Omdat het zo warm was, stopten we onderweg bij het strand. In het eerste deel konden we niet zwemmen, dus reden we door. Na een nieuwe poging, namen we een snelle duik. Vervolgens haalden we wat te eten en reden we naar huis.

Het was een hele ervaring dit boksevenement mee te maken en ik ben blij dat ik het een keer heb kunnen zien. Hoewel pap en mam nu bang zijn dat ik zelf de boksring in wil…


Zondagavond was het tijd voor mijn verjaardags-BBQ! Nadat ik aan de kassa in de winkel had gestaan zonder portemonnee en Andrew me moest komen redden, was alles klaar voor onze gasten. Rond een uur of zes kwam iedereen binnen. Het eten was heerlijk en het was heel gezellig! Andrew had als nagerecht een carrot cake gebakken, zo lief!

Maandagavond ben ik met Anna naar dogtraining geweest. Dat was leuk om eens te zien, maar niet helemaal mijn ding… Dinsdag ben ik met haar gaan paardrijden. Dit ging heel goed! ‘s Avonds was het weer tijd voor de wekelijks Au Pair-meeting, erg gezellig!

Donderdag was het een nationale feestdag. Dat betekende dat ik vrij was. Samen met iemand van de Fightshop heb ik de Sledge Track gelopen. Dit was heel mooi!

Zaterdag zouden we de Tongariro Crossing gaan lopen, maar het weer was (opnieuw) te slecht. Ik besloot daarom ‘s morgens naar de Fightshop te gaan en voor de eerste keer in mijn leven te gaan sparren. Dat was een hele ervaring. Ik werd een paar keer flink geslagen, maar wist niet zo goed hoe ik mezelf kon verdedigen...

‘s Middags gingen Jule, een vriendin van haar en ik op zoek naar glowworms. We liepen een stuk en dachten bij een grot uit te komen, maar helaas was dit niet het geval. Geen glowworms voor ons dus. We besloten lekker uit te gaan eten bij de Thai in Feilding.

Sinds het weekend is iedereen in huis heel erg verkouden. Alsof het midden in de winter is in plaats van zomer… Hopelijk gaat het snel over. Leuker nieuws is dat ik weer een trip naar het Zuidereiland aan het plannen ben! 19 maart ga ik met de veerboot naar het andere eiland en daar ga ik de westkust zien in twaalf dagen. 30 maart vlieg ik terug vanuit Queenstown. Ik kan al bijna niet meer wachten, ook al vind ik het mega spannend in mijn eentje op pad te gaan.

Dinsdag waren Jule en ik uitgenodigd bij Cecilie (een Deense Au Pair) en haar host-familie te komen eten voor haar verjaardag. Het was heel erg lekker en gezellig!

Woensdagavond was het tijd voor een nieuwe poging: de glowworms. Ik reed met een leuke groep Au Pairs naar de plek waar het zou moeten zijn en waar we al eerder waren geweest. Na een korte wandeling stokte onze adem: glowworms bevonden zich overal om ons heen. Het was magisch!

Toen we terug bij de auto waren, zagen we de prachtige en extreem heldere sterrenhemel. Ook dit was waanzinnig!

Vrijdagavond hadden we met een groep Au Pairs bij Jule afgesproken. Het was tijd voor een lekkere BBQ met gezellige mensen!

Zaterdag reden Cecilie, Jule en ik naar Opunake. Daar checkten we in in ons AirBnB en liepen we een rondje in het dorpje en over het strand. Om een uur of negen wilden we gaan eten, maar alles was al dicht… We konden nog net op tijd een kleine supermarkt inrennen en kochten frietjes, die al de hele dag in de bak hadden gelegen… Nadat we gegeten hadden, was het tijd voor een potje pool.

Zondagmorgen reden we naar het Cape Egmont Lighthouse. Het waaide zo hard dat we amper rechtop konden staan. Na een ander uitzichtpunt, een lekkere lunch en een laatste potje pool, reden we naar het strand.

Hier wachtte onze surfinstructeur ons op. Nadat we wat uitleg hadden gekregen op het strand was het tijd om het water in te gaan. Het is veel moeilijker dan het eruit ziet, maar wel heel erg leuk! Ik heb een paar keer op het bord kunnen staan. Om er daarna natuurlijk af te vallen ;)

Na deze vette ervaring reden we terug naar huis. Het was een geslaagd weekend!


Ik hoop dat mijn volgende verhaal iets minder lang op zich laat wachten!

Hopelijk gaat met jullie alles goed en genieten jullie van alle voorbereidingen op de Vastelaovend. Have fun in ut stedje van lol en plezeer!


Liefs,

Imke





Deze reis is mede mogelijk gemaakt door:

Travel Active